Sopra o vento do oeste,
ndo norte e do sur-este.
n
Sopran os ventos e chocan
ncomo no mar as súas ondas.
n
Remuíños de aire cheos de inocentes follas
nque loitan por agorecerse en madrigueiras de lobas.
n
A sorte duns poucos aparece cando os ventos tornan
ne déixanse caer sobre a auguiña onda alí afogan.
n
Mentres tanto están os galos dourados
ndetrás de grandes fiestras agochados
nvendo como todos loitan como se o mundo fose o seu anfiteatro.
n
Escoitan os asubíos e tamén os berros
ne pensan que é a canción que anuncia o entretempo.
n
Nin se decatan de que o que ven é certo,
nde que non son marionetas nin bonecos.
n
E cando cansan de tanto entretemento
nmarchan para a cama e soñan co vento.
n
Así son os días do alto estamento.
n
Deixa unha resposta