Unha ordenaci\u00f3n, como calquera actividade, ten un n\u00facleo e tam\u00e9n cousas accesorias. O b\u00e1sico \u00e9 o n\u00facleo, pero moitas veces \u00e9 o que pasa \u00f3 segundo plano, quedando s\u00f3 como testemu\u00f1a de algo que sucedeu, mentras o secundario, o accesorio, pasa \u00f3 imaxinario popular, \u00e1 ‘historia’. \u00c9 dende un consciente segundo plano dende o que enfoco a mi\u00f1a mirada, algo motivado en parte polo esoterismo que representa para min unha ordenaci\u00f3n.
\n\u00d3 chegar a Lugo o pasado 9 de febreiro, rec\u00e9n finalizado o antroido, e pasar por diante dun quiosco fixeime nalgo que me impactou: na fachada do comercio un peri\u00f3dico coa nova da ordenaci\u00f3n en portada non daba destacado dun segundo plano, tachonado en boa parte por revistas do coraz\u00f3n. Hab\u00eda d\u00faas cousas indicativas: a importancia medi\u00e1tica (relacionada coa importancia asignada popularmente) e a mistura entre novas moi diferentes. A primeira, portada dun diario, e polo tanto con importancia concedida en certos medios, contrastaba coa importancia xeral, un segundo plano entre novas ‘do coraz\u00f3n’. Tal parecer\u00eda que a asignaci\u00f3n de importancia dunha ordenaci\u00f3n (desta en concreto) est\u00e1 en funci\u00f3n da cor rosa ou amarillismo dos medios de comunicaci\u00f3n. A segunda da unha idea da banalizaci\u00f3n de algo considerado como sacro, entroncando coa idea de antroido e non de coresma: un signo dos tempos, poder\u00eda dicirse.
\nCami\u00f1ando m\u00e1is adiante, xa fronte \u00e1 catedral, a bandeira vaticana fac\u00eda de \u00fanico emblema postizo do pazo episcopal. Ten extraterritorialidade o Pazo? Te\u00f1o que confesar que non o sei, pero tam\u00e9n que interiormente xa te\u00f1o decidido que non a debera ter. Dende que a igrexa – estrutura se convertiu en estado, te\u00f1o as mi\u00f1as d\u00fabidas: o acubillo nas igrexas – edificio ti\u00f1a unha raz\u00f3n de Igrexa – relixi\u00f3n, pero a bandeira dun pa\u00eds estranxeiro… ou funciona o bispado como embaixada? Parece que o emblema ten algo que ver coa visita do Nuncio, pero a\u00ednda as\u00ed.
\nO ver xente traxeada e sorrinte \u00e9 t\u00edpico das festas, das celebraci\u00f3ns. Tam\u00e9n de cando hai oportunidade para amosarse en p\u00fablico cunha certa relevancia. As\u00ed \u00eda a xente que se aproximaba \u00f3 acto. Coido que a porta m\u00e1is usada \u00e9 a lateral fronte \u00f3 bispado, pero neste caso estaba vedada: dentro, as filas de cadeiras reservadas para diversas autoridades ocupaban no brazo da cruz catedralicia o sitio correspondente normalmente \u00f3 paso cara a nave principal. Iso fac\u00eda necesario un paseo pola r\u00faa lateral ata a fachada principal, conforme coa oportunidade para amosarse en p\u00fablico.
\nHoxe en d\u00eda calquera actividade que se preste (\u00e9 dicir, que se considere de prestixio por algunha raz\u00f3n) non se escapa dos medios audiovisuais. A ordenaci\u00f3n non foi excepci\u00f3n. E a\u00ed temos a primeira cousa accesoria en importancia, que colleu o protagonismo no mesmo desenvolvemento do acto a epsares de ser algo totalmente externo: as diversas c\u00e1maras e sobre todo, pantallas, que ench\u00edan a Santa Igrexa Catedral, inclu\u00eddo no lote algunha operadora que (segundo comentarios, pois eu non o vin) \u00eda ‘descocada’. As pantallas deron que falar: houbo quen se quedou na casa para ver o acto de xeito m\u00e1is c\u00f3modo, a carpa externa colocada \u00e1 entrada da fachada principal quedou vac\u00eda \u00f3 non funcionar a pantalla xigante e a igrexa quedou chea de cadeiras por calquera oco dispo\u00f1ible onde se poidera ver unha das moitas pantallas accesorias dispostas. Quen por al\u00ed estivo observou que o aderezo principal durante o acto foron esas pantallas, tanto como a mesma ordenaci\u00f3n. Alomenos mentras a xente non se afixo a elas, e dir\u00eda que houbo quen non chegou a afacerse.
\nOs invitados tam\u00e9n foron dispostos por zonas, deixando \u00f3s non invitados de xeito oficial nos sitios m\u00e1is alonxados da acci\u00f3n principal. Cando tentei chegar \u00f3 novo bispo, procurei a v\u00eda m\u00e1is r\u00e1pida (natural, non?) e visto que a escollida non ti\u00f1a unha cola como \u00e9 debido, met\u00ednme como puiden ata que cheguei o que se poder\u00eda chamar unha cola organizada. Nese momento notei que estaba entre os VIP \u00f3 identificar a determinada xente. Houbo quen me dixo cun sorriso algo as\u00ed como que me estaba a meter onde non deb\u00eda (ollo, non onde non pod\u00eda), e contestei que alg\u00fan dereito ti\u00f1amos o pueblo llano (si, en castel\u00e1n, as d\u00faas intervenci\u00f3ns de xeito flu\u00eddo e non \u00e1spero) nestes actos. Todo foi ben ata que, catro ou cinco persoas antes de chegar \u00f3 novo prelado, algu\u00e9n da organizaci\u00f3n d\u00edxonos a uns cantos m\u00e1is ou menos que que hab\u00eda que deixar rematar \u00f3s VIP antes de pasar n\u00f3s (non era o \u00fanico non-VIP que chegara ata al\u00ed). A poucos pasos do altar, do bispo, nunha cerimonia, … cando pasou por diante o meu interlocutor anterior f\u00edxome un xesto m\u00e1is ou menos cari\u00f1oso \u00f3 que contestei algo as\u00ed como ‘esta vez non puido ser’. Algo que me fixo pensar, pode que de xeito inconvinte, na cerimonia (calquera cerimonia) como medio de submisi\u00f3n.
\nComo medio de lembranza da ordenaci\u00f3n, est\u00e1 o libri\u00f1o de gu\u00eda cerimonial. Despois da cerimonia tr\u00f3uxenme unha lembranza tam\u00e9n material: o recordatorio coa estampa da Nosa Se\u00f1ora dos Ollos Grandes, o libro, e tam\u00e9n un papeli\u00f1o de asento reservado correspondente a outro amigo, o Delegado de Medio Ambiente. Por tanto, te\u00f1o a oportunidade de miralos con m\u00e1is detemento, inclu\u00edda a reserva r\u00e1pidamente manuscrita que fai de compensaci\u00f3n, algo que se me antolla parello \u00e1 frase ‘p\u00f3 eres e en p\u00f3 haste converter’, que por si s\u00f3 non di moito, mais permite reflexionar en relaci\u00f3n \u00f3 acto dende outro punto de vista, en perspectiva.
\nInclu\u00eddo no libro, o escudo do novo bispo e a lenda. Quedoume abondo clara a lenda coa explicaci\u00f3n. O escudo (o ‘blas\u00f3n’), non tanto, en particular no seu por que na actualidade, pois s\u00f3 atopei unha descrici\u00f3n, non unha explicaci\u00f3n de significado. Tam\u00e9n poido ver o equilibrio entre o maioritario castel\u00e1n e o testimonial galego, cada un adicado a cousas concretas, como por estratos ou clases, inclu\u00eddo a\u00ednda o m\u00e1is testimonial lat\u00edn e mesmo grego (*). Outra alternativa \u00f3 ver os papeis, para moi pouco tempo, \u00e9 que podo mirar mellor os sobrios anuncios contidos no libro, indicadores agradecidos pero m\u00ednimos do apoio arx\u00e9ntico recibido.
\nUnha \u00faltima cousa: o anel, ou mellor a s\u00faa falta patente no sa\u00fado final individual \u00f3 novo bispo, que quixera interpretar como unha diferenciaci\u00f3n desta ordenaci\u00f3n particular e algo que ver\u00eda con gusto dende as mi\u00f1as ideas, a\u00ednda que polas s\u00faas propias verbas a orixe do feito at\u00f3pase noutro lugar.
\nPoderiase seguir, ou tratar m\u00e1is en profundidade as r\u00e1pidas pinceladas anteriores, pero non te\u00f1o tanta perspicacia, intenci\u00f3n, nin tempo. Por eso remato dun xeito r\u00e1pido; despois do anterior reaf\u00edrmome no que dixen outra volta e considero evidente: o novo bispo vai ter moito traballo.<\/p>\n
(*) En resume: en castel\u00e1n, a descrici\u00f3n do blas\u00f3n, a cita correspondente \u00f3 lema episcopal (tomado de Jn 17, 14-19) datos biogr\u00e1ficos, descrici\u00f3n da di\u00f3cese, explicaci\u00f3ns da litruxia e grande maior\u00eda da mesma; en galego, canto de entrada, leturas (non o Evanxeo), salmo responsorial, s\u00faplica lit\u00e1nica (excepto conclusi\u00f3n), contade as marabillas do Se\u00f1or, bendici\u00f3n final; en lat\u00edn, lema (‘Sanctificati in veritate’), veni creator, ; e tam\u00e9n en grego, a cita correspondente \u00f3 lema episcopal.<\/p>\n