Tense falado moito dun tempo a esta parte da lei de dependencia. Unha lei que procura po\u00f1er as condici\u00f3ns para que os nosos maiores sexan o m\u00e1is independentes posible, paliando a dependencia cunha contribuci\u00f3n social estruturada, en troques de deixala \u00f3 albur da familia ou achegados diversos, nun momento no que os lazos familiares tenden a relaxarse polo modelo social no que estamos. Nese sentido, ser\u00eda m\u00e1is ben unha lei que facilita a independencia da xente que se ve afectada por ela.<\/p>\n
O t\u00edtulo quere render tributo a esa lei, \u00f3 que se di nas novas, de aplicaci\u00f3n farto defectuosa, pero po\u00f1\u00e9ndoa en comparaci\u00f3n con outros feitos que est\u00e1n a ocorrer na sociedade de xeito m\u00e1is frecuente cada vez, e que manifestan unha deriva social que non se poder\u00eda manter a longo prazo. Tr\u00e1tase da incongruencia legal e l\u00f3xica amosada na formaci\u00f3n das novas (e xa non tan novas) xeraci\u00f3ns. Como docente cunha traxectoria con certa dilataci\u00f3n no tempo, levo observado alg\u00fan cambio en relaci\u00f3n \u00e1 educaci\u00f3n ds pequenos, entre eles, unha especie de contradicci\u00f3n: unha sobreprotecci\u00f3n dos fillos en canto a esixencia de dereitos e coidados por parte da sociedade, como cara dunha cruz que \u00e9 o esquecemento dos propios deberes (tanto dos pais como dos pequenos), tanto nas propias familias como coa sociedade. \u00d3 fin, manifestar\u00edase en comportamentos m\u00e1is ego\u00edstas que antisociais, tendo craro o ego pero non a idea de sociedade como algo conxunto, sen\u00f3n m\u00e1is ben como algo \u00f3 servizo propio.<\/p>\n