Antonte houbo unha manifestaci\u00f3n. En Ribadeo como noutros moitos lugares. A favor da igualdade. Pola dignidade. Rexeitando a violencia de sexo.<\/p>\n
Moitas fotos inundaron as redes. Eu non ti\u00f1a ningunha. Non fun. Cousa de traballo.<\/p>\n
Pola tarde, vin o concello cos sus balc\u00f3ns tapados, adoranda a fachada cunha pancarta morada. Non se v\u00eda ben o que tapaban as letras por riba da violencia. Tomei unha foto. Non saiu. Far\u00eda algo mal. Que? Te\u00f1o que preguntarmo ou tentar ama\u00f1alo?<\/p>\n
Non sei se hoxe segue a\u00ednda adornado o pazo de Ib\u00e1\u00f1ez. Comprobareino, e se segue, farei de novo a foto. En lembranza.<\/p>\n
Pasou o d\u00eda, pasou a romer\u00eda, din. Queda a testemu\u00f1a de M\u00aa Teresa Gonz\u00e1lez Pi\u00f1eiroa co seu premio no concurso de cartas ‘dillo a quen maltrata’. Sa\u00edu no Faro de Vigo como premiado. Non debo po\u00f1er a ligaz\u00f3n no blog: cousas das novas regras de internet. Queda aqu\u00ed:<\/p>\n
“Benquerida Liberdade:<\/em><\/p>\n Escr\u00edboche porque hoxe estamos de aniversario. Lembras? Comezamos a relaci\u00f3n aquela fr\u00eda tarde do mes de xaneiro. Hab\u00eda tempo que me botaras o ollo pero eu, aterecida pola friaxe dun amor ciumento e posesivo que me roubara o ser, nin sequera reparara en ti. Que cega estaba! Como puiden malgastar tanto tempo da mi\u00f1a ef\u00edmera vida?<\/em><\/p>\n O meu esp\u00edrito intr\u00e9pido de cativa alegre, so\u00f1adora e valente sucumbiu aos encantos dos pr\u00edncipes enso\u00f1ados, eses que rescatan princesas sumisas. A Pipi destemida despertou unha boa ma\u00f1\u00e1 transformada nunha abnegada Brancaneves que traballaba arreo para satisfacer os agradecidos est\u00f3magos de sete var\u00f3ns protagonistas dun conto patriarcal. Nac\u00edn con madeira de l\u00edder, nac\u00edn arelando voar. Medrei correndo aventuras enriba da mi\u00f1a prezada bicicleta, esa que “nunca se estropea, Orbea”. Xoguei, xoguei ata do\u00e9renme as pernas. Inventei futuros imposibles. Negociei presentes conflitivos, eses que xorden un d\u00eda calquera no patio do colexio porque eu era a capit\u00e1 do equipo de bril\u00e9 e a delegada da clase. Esa paix\u00f3n entregada que me fixo querer tolamente todo o que fac\u00eda e crer firmemente en todo canto l\u00eda contaminou paseni\u00f1amente o meu porvir. O status quo non se cuestiona, o “sempre se fixo” \u00e9 a lei. Eses contos da Carapuchi\u00f1a enganada polo lobo, da nai cabuxa que marcha ao mercado e deixa os cabuxi\u00f1os desatendidos, da Cincenta v\u00edtima dunha perversa madrastra? foron un veleno solapado. Eses contos mataron a mi\u00f1a Pipi. Coa primavera hormonal agromaron os meus desexos. Quer\u00eda ser maior, quer\u00eda ser muller para amar e cantaba esas canci\u00f3ns rom\u00e1nticas de “sen ti non son ningu\u00e9n”, esas baladas de “es mi\u00f1a e s\u00f3 mi\u00f1a”. E busquei, busquei e busquei e fun quen de atopar “a mi\u00f1a media laranxa”. A Pipi xa marchara. A bicicleta pinchou. Malviv\u00edn anos de inconsciencia. Loitei \u00e1 mi\u00f1a maneira coa vida coti\u00e1. Protex\u00edn coma fera leoa resignada as mi\u00f1as fillas das gadoupas verbais do seu pai. Xoguei o papel de muller perfecta, de esposa sumisa e de persoa feliz. Escollera eu esta vida? Non, non porque ti, Liberdade, non chegaras a entrar no meu pensamento. Mat\u00e1rante os contos, mat\u00e1rante as canci\u00f3ns, mat\u00e1rate a relixi\u00f3n, mat\u00e1rate o patriarcado! A min non me espertou un bico. A min espertoume unha labazada e d\u00faas e tres. A min espertoume o medo desas noites de insomnio. A min espertoume a imaxe deturpada que o espello me devolveu unha ma\u00f1\u00e1. A min espert\u00e1ronme as palabras das mi\u00f1as fillas: “Cando medre quero ser coma ti!”. Marchei. Lisquei. Sen nada, pero con toda a dignidade. Sangroume o coraz\u00f3n de tanta dor pero cami\u00f1ei firme cara ao final dese t\u00fanel alienante. Impulseime co alento das fillas, coa s\u00faas miradas de orgullo, co seu agradecemento diario. Grazas a elas te co\u00f1ec\u00edn, Liberdade. Esta relaci\u00f3n que agora temos perdurar\u00e1 para sempre porque ti es o meu m\u00e1is prezado tesouro inmaterial. Por ti decido o que quero ser, quen quero ser, con quen quero estar e que quero facer. Sen ti si que non son nada. E, despois de ler, volvo a pensar. Bonitas verbas, ogall\u00e1 non tiveran motivaci\u00f3n e por ese motivo quedaran sen escribir.<\/p>\n Pasou a manifestaci\u00f3n, supr\u00edmese a pancarta e a seguir. A seguir? Pasou o d\u00eda, pasou a romer\u00eda? Ou a seguir loitando? Ti elixes. As r\u00faas estan vac\u00edas, xa non tes que facerte ver na manifestaci\u00f3n, nin tomar fotos e publicalas na rede. Xa es ti, sen m\u00e1is. Xa podes ser como queres ser. \u00c1s veces, ser non \u00e9 tan doado. Volve ler benquerida liberdade. Ti elixes.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Antonte houbo unha manifestaci\u00f3n. En Ribadeo como noutros moitos lugares. A favor da igualdade. Pola dignidade. Rexeitando a violencia de sexo. Moitas fotos inundaron as redes. Eu non ti\u00f1a ningunha. Non fun. Cousa de traballo. Pola tarde, vin o concello cos sus balc\u00f3ns tapados, adoranda a fachada cunha pancarta morada. Non se v\u00eda ben o […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federate","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[18,9],"class_list":["post-6361","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria","tag-educacion","tag-sociedade"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6361","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6361"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6361\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6361"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6361"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6361"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em>”<\/p>\n