{"id":5421,"date":"2018-12-14T12:36:00","date_gmt":"2018-12-14T11:36:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-11-12T13:24:31","modified_gmt":"2024-11-12T12:24:31","slug":"o-pequeno-comercio","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2018\/12\/14\/o-pequeno-comercio\/","title":{"rendered":"O pequeno comercio. Pablo Mosquera"},"content":{"rendered":"<p>(Artigo traducido) <\/p>\n<p>G\u00fastanme as r\u00faas gremiales. G\u00fastanme as r\u00faas dos nosos cascos hist\u00f3ricos. G\u00fastanme as r\u00faas con cheiro a mar. G\u00fastanme as pequenas empresas familiares. G\u00fastanme os escaparates do sector terciario emprendedor, aut\u00f3nomo, con tradici\u00f3n familiar. Decl\u00e1rome rom\u00e1ntico e crente en torno a Prisciliano e \u00c1lvaro Cunqueiro.<\/p>\n<p>Det\u00e9\u00f1ome sempre ante unha vella ferreter\u00eda. Qued\u00e1bame extasiado diante daqueles coloniales. Boto de menos os molini\u00f1os de caf\u00e9 e os frascos de cristal. Gozo coa mirada do meu neto diante do escaparate dunha xogueter\u00eda. Odio as video consolas. Son un antigo, dos que xogaba \u00e1 billarda, peonza de madeira e canicas de barro.<\/p>\n<p>\u00c1s veces penso, a\u00ednda que non o diga: \u00a1o que se perden os nosos nenos!. Daquelas historias que contaban os mareantes nas cantinas, non queda nada. Agora os relatos diante do animal lume, cambi\u00e1molos polos silencios alienantes diante da televisi\u00f3n, e o lume&#8230; p\u00f3\u00f1eno as m\u00e1quinas encargadas de alimentar a adicci\u00f3n polo xogo. \u00a1Que estupidez m\u00e1is perigosa!.<\/p>\n<p>G\u00fastanme as librer\u00edas vellas. Onde me imaxino, polas noites cando se apagan as luces, saen os personaxes dos libros e organizan un faladoiro. \u00a1Que cabreo coll\u00edn!, o d\u00eda que comprobei, nas r\u00faas polas que o meu pai paseou coa estudiantina Compostelana, que as hist\u00f3ricas librer\u00edas convert\u00e9ronas en tendas de lembranzas.<\/p>\n<p>Agora todo \u00e9 en li\u00f1a. Ningu\u00e9n escribe unha ep\u00edstola. O meu querido Mondo\u00f1edo garda as sombras daqueles seminaristas, sabios alumnos de Santa Catalina, que paseaban polas s\u00faas fermosas r\u00faas escoitando \u00e1 Paula e \u00e1 Ronda. Ata a choiva non \u00e9 igual que cando Cunqueiro describiu aquel Reino, rico en augas, pan e lat\u00edn.<\/p>\n<p>Recordo con emoci\u00f3n, pois o trasladei a Vitoria, &#8220;o pequeno comercio \u00e9 o sorriso da t\u00faa cidade&#8221;. \u00a1Magn\u00edfico slogan!. \u00c1 mesma altura que o de &#8220;a fa\u00edsca da vida&#8221;. S\u00f3 que un era anunciando unha bebida propia de yankilandia e o outro po\u00f1\u00eda alma galega \u00e1 cidade do Landro.<\/p>\n<p>As grandes superficies, algunhas chegadas doutros pa\u00edses, rodean como ex\u00e9rcitos invasores aos nosos pequenos e elegantes comercios de toda a vida. Pero agora son elas as sitiadas polas compras a trav\u00e9s de Internet. \u00a1Xusto castigo ao consumo desmadrado e publicitado!. Debo ser resto daquela estirpe que gustaba de tocar a calidade do x\u00e9nero para un pantal\u00f3n, ou almorzar lendo un xornal en papel, mesmo gardando os artigos que me sorprenden por que me obrigan a reflexionar sobre o mundo, os seus acertos e as s\u00faas miserias. Son lector inmisericorde. Parroquiano de cantinas como Casa Eladio no hist\u00f3rico antigo concello de Galdo. E \u00e9 que resulta conmovedor o seu ambiente, a atenci\u00f3n desa familia que sempre ten un sorriso hospitalario. Ata o vi\u00f1o sabe mellor&#8230; ademais nunca faltan os torreznos.<\/p>\n<p>Por favor, paren o veh\u00edculo, quero baixarme para gozar de todas e cada unha das nosas parroquias do antigo Reino de Galicia que est\u00e1 a piques de celebrar o Nadal. Pero, en galego e como galegos.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>(Artigo traducido) G\u00fastanme as r\u00faas gremiales. G\u00fastanme as r\u00faas dos nosos cascos hist\u00f3ricos. G\u00fastanme as r\u00faas con cheiro a mar. G\u00fastanme as pequenas empresas familiares. G\u00fastanme os escaparates do sector terciario emprendedor, aut\u00f3nomo, con tradici\u00f3n familiar. Decl\u00e1rome rom\u00e1ntico e crente en torno a Prisciliano e \u00c1lvaro Cunqueiro. Det\u00e9\u00f1ome sempre ante unha vella ferreter\u00eda. Qued\u00e1bame extasiado [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[21,14,9],"class_list":["post-5421","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria","tag-economia","tag-pablo-mosquera","tag-sociedade"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5421","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5421"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5421\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5421"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5421"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5421"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}