{"id":5277,"date":"2019-08-21T08:12:00","date_gmt":"2019-08-21T06:12:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-11-12T13:19:54","modified_gmt":"2024-11-12T12:19:54","slug":"memoria-historica-lembrando-e-tentando","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2019\/08\/21\/memoria-historica-lembrando-e-tentando\/","title":{"rendered":"Memoria hist\u00f3rica. Lembrando e tentando esquecer. Por Pablo Mosquera"},"content":{"rendered":"

(Nota externa: si, \u00e9 sobre Alcoa. Si, \u00e9 sobre ti.) <\/em><\/p>\n

  Houbo un tempo mellor. Cando un pobo situado ao norte do norte presum\u00eda de ter entre os seus nativos aos mellores patr\u00f3ns para buques de vela e na s\u00faa ribeira aos mellores carpinteros para a construci\u00f3n de tales embarcaci\u00f3ns. E as\u00ed, trala incivil contenda contra a dama Rep\u00fablica, un emigrante -Xos\u00e9 Murados- que chegou a ser funcionario municipal, purgado e encarcelado polas s\u00faas ideas non fascistas, dedicoulles a tales profesi\u00f3ns versos que se adoitaban cantar polas cantinas con sabor a salitre e cheiro a caf\u00e9 de pota cargado con achicoria para darlle a cor negra adecuada. As\u00ed era o meu querido pobo San Cipri\u00e1n.<\/p>\n

  A \u00faltima xeraci\u00f3n que traballara en Sargadelos est\u00e1base esgotando. E \u00e9 que m\u00e1is adiante cando empezaron a vender fume os “artistas” das palabras ocas, naqueles cursos para gestionar e dirixir recursos humanos -soa solemne- debux\u00e1base a curva vital das factor\u00edas industriais. O proxecto do emprendedor nac\u00eda, desenvolv\u00edase, alcanzaba o cenit -momento preciso para vender- e emprend\u00eda a ca\u00edda a non ser que alg\u00fan creativo fixese o que denominaban “mutar”, algo as\u00ed como inventarse outro produto que tivese mercado.<\/p>\n

  Os profetas do curto percorrido. Os amigos que viven adulando ao presente sen dedicarlle un minuto ao pasado que pode enriquecer ao futuro. Os que chegan a perder ata o seu acento para adquirir formas gramaticales de voces procedentes doutros lares. Todos xuntos contrib\u00faen ao engano, \u00e1s falsas esperanzas de inmortalidad industrial. E \u00e9 que os complexos son a ant\u00edtesis do orgullo. E non hai peor trampa que facela no solitario. Como dic\u00eda o poeta, escoitando o canto dos grillos ou non distinguir as voces dos ecos. Aplicalo \u00e1 evoluci\u00f3n de Inespal ata Alcoa.<\/p>\n

  Ponse m\u00e1is entusiasmo en dominar as redes sociais que en practicar as tres vellas pero indispensables artes para a comunicaci\u00f3n. Faladoiro, lectura, escritura. E as\u00ed nos atopamos con adultos incapaces de facer un escrito, presentarse a unha entrevista para un traballo ou facerse entender sobre alg\u00fan feito importante. Unha vez m\u00e1is e como nos ensina a historia, as invasi\u00f3ns as protagonizan b\u00e1rbaros con menos bagaje cultural que o noso. Non queremos reco\u00f1ecer que vivimos nun espazo onde non se admiten privilexios. Onde os custos energ\u00e9ticos hai que pagalos, e si non os paga a multinacional p\u00e1gaos o cidad\u00e1n que vive toureando un soldo ou unha pensi\u00f3n. Iso, ou cambiar a fonte de enerx\u00eda. Estanme seguindo?.<\/p>\n

  Pero non conseguen calarnos. Ao peor cando xa non esteamos. Mentres, a\u00ed est\u00e1 ese magn\u00edfico libro que a modo de tese doctoral sobre: costumes, personaxes, lugares, motivos, grupos sociais, despr\u00e9ndense desde unha obra hist\u00f3rica. “Cafeter\u00edas, tabernas, ultramarinos e bares de Viveiro”. Outro traballo m\u00e1is que reg\u00e1lanos un Cronista Oficial para unha Cidade Hist\u00f3rica, por dereito, por forza motriz, por reco\u00f1ecemento popular, por feitos e personaxes. Carlos Novo Cal, tanto cando diserta como cando escribe, faio con rigurosidad, cargado de probas, sen concesi\u00f3ns metaf\u00edsicas, pero coa humildad propia do sabio historiador que reco\u00f1ece como \u00e1 verdade s\u00f3 se chega por aproximaci\u00f3n. Xa que a\u00ednda habendo sido testemu\u00f1a dos feitos, ou gozando a documentaci\u00f3n que pode dar fe, sempre exerce a humildad propia do profesor que est\u00e1 disposto a debater e admitir outros puntos de vista no terreo do subjetivo que fai cami\u00f1o tralo obxectivo.<\/p>\n

  A obra que deu lugar ao m\u00e1ximo entusiasmo en pleno agosto na cita do Conservatorio, tivo tres propiedades. O orgullo da Alcaldesa- nosa amiga Mar\u00eda, que sabe pode confiar no noso sanedr\u00edn- A emoci\u00f3n do meu amigo Carlos, que descubriu a capacidade de convocatoria que te\u00f1en os seus traballos -outros filibusteros dannos “malleiras” que s\u00f3 serven para os seus intereses curriculares- A homenaxe aos nosos, esa xente sinxela, popular, aos que nunca se lles dedica unha r\u00faa, e moito menos unha escultura, pero son o pulso do tecido social. Os que cando se marchan d\u00e9ixannos a s\u00faa boina, a s\u00faa navalla, un sen fin de frases con tantos sentidos que son dignas dun cap\u00edtulo na filosof\u00eda que nos ensina \u00e9tica, est\u00e9tica, l\u00f3xica e dende logo a epistemolox\u00eda.<\/p>\n

  Por estas e algunhas raz\u00f3ns m\u00e1is, que vir\u00e1n ao caso, s\u00e9gueme gustando acudir \u00e1 cidade do Landro, pisar as s\u00faas r\u00faas, visitar as s\u00faas cantinas, render homenaxe \u00e1s s\u00faas xentes, e moi en especial aos meus amigos. Son o meu refuxio ante os desastres que vivimos na costa m\u00e1is ao norte con vertidos por terra, mar, aire e comportamentos…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nota externa: si, \u00e9 sobre Alcoa. Si, \u00e9 sobre ti.)   Houbo un tempo mellor. Cando un pobo situado ao norte do norte presum\u00eda de ter entre os seus nativos aos mellores patr\u00f3ns para buques de vela e na s\u00faa ribeira aos mellores carpinteros para a construci\u00f3n de tales embarcaci\u00f3ns. E as\u00ed, trala incivil contenda […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federate","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[14],"class_list":["post-5277","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria","tag-pablo-mosquera"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5277","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5277"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5277\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}