As pandem\u00edas son c\u00edclicas. Dende tempos inmemoriais nas facultades de Medicina ens\u00ednase o sistema sanitario para controlalas. Dende o axente causal, ata as s\u00faas consecuencias socio-sanitarias, pasando polos mecanismos que evitan o contaxio, os rebrotes e as novas ondadas.<\/p>\n
O medo \u00e9 persoal pero transferible. Especialmente cando se basea no principio de incerteza. Tal, est\u00e1 no centro do tri\u00e1ngulo que o compo\u00f1en: Ausencia de tratamento causal -vacinas ou seros autoinmunes-. Desconfianza polo espazo que deber\u00edan ocupar os expertos e ocupan os pol\u00edticos como arma arroxadiza. O destino que sinala unha segunda onda cun virus m\u00e1is pat\u00f3xeno. -ver os “brotes” en Ir\u00e1n, China, Alema\u00f1a, Am\u00e9rica e … a gran inc\u00f3gnita: \u00c1frica.<\/p>\n
Pero deberiamos reflexionar. Hai moitos galegos que viven en Madrid e Barcelona. Agardan o ver\u00e1n para volver \u00e1s s\u00faas orixes. Precisamente por ese xeito de ser que nos fixo emigrar das nosas parroquias \u00e1s grandes cidades, sen nunca deixar de sentirnos galegos, sen deixar de sentirnos f\u00f3ra dos nosos fogares, polo tanto contando os meses e os d\u00edas que quedan para volver ao noso lar. .<\/p>\n
En marzo de 1934 pod\u00eda lerse nunha prestixiosa publicaci\u00f3n dos galegos en Madrid. “Xa vedes que mantemos vivos os sentimentos de gratitude que a nosa querida terra soubo inculcar en n\u00f3s e que mantemos os nosos esforzos fieis a eles”.<\/p>\n
Lembremos que foron aqueles galegos ausentes os que tiveron a visi\u00f3n cr\u00edtica necesaria para, \u00f3 volver, po\u00f1er a semente doutra actitude. “Portugal e Galicia, dentro da zona atl\u00e1ntica, ven morrer o sol. Galicia resignouse a vivir pola noite baixo o romanticismo da l\u00faa. Portugal non se contentou con ver o sol caer nas augas mari\u00f1as e emprendeu as\u00ed unha viaxe so\u00f1adora onde verqueu a s\u00faa acci\u00f3n e foi tras do sol “.<\/p>\n
Para os galegos, volver \u00e1 terra \u00e9 tanto como respirar. Pero Galicia carece dos co\u00f1ecementos e actitudes que os seus fillos acu\u00f1aron lonxe e que invisten cando volven, dando lugar a impulsos que moven conciencias sociais latentes.<\/p>\n
O noso ver\u00e1n 2020 debe ser hospitalario. Agarimoso cos que pasan o ano pendentes da s\u00faa comarca, concello, parroquia, amigos e familiares. Ser galego non \u00e9 s\u00f3 identidade, \u00e9 unha forma de estar no mundo. Unha v\u00e1lvula de escape que alg\u00fans empregamos, pechando os ollos e voando en momentos terribles como ese pa\u00eds vasco no que os nenos ao escoitar un boom, non pensaban nun foguete de feira, xa se acostumaran ao estourido das bombas. E preg\u00fantome. Como o ter\u00eda levado se unha pandemia me impedise volver \u00e1 mi\u00f1a Mari\u00f1a por raz\u00f3ns de epidemia e medos de veci\u00f1ais? E digo isto a sabendas. Nunha reuni\u00f3n veci\u00f1al dix\u00e9ronme que me deber\u00edan sinalar para que me abstivese de volver, non fora causa para un ataque de ETA que cobrara algunha vida no edificio onde a maior\u00eda non eran, nin son galegos.<\/p>\n
Debemos, m\u00e1is que nunca, acoller aos que volven este ver\u00e1n. Neces\u00edtano e demandan a nosa cultura, lingua e formas de vivir. Debemos compatibilizala coa Pandemia. A estilo Mari\u00f1\u00e1n, sen aglomeraci\u00f3ns, con eses espazos xenerosos que se atopan entre praias, soutos, fragas e portos. A\u00ednda que temos que renunciar a festas con grandes orquestras que, ao contrario que Variedades ou P\u00edndaros, son m\u00e1is un espect\u00e1culo de luz e son para multitudes, que m\u00fasica.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
As pandem\u00edas son c\u00edclicas. Dende tempos inmemoriais nas facultades de Medicina ens\u00ednase o sistema sanitario para controlalas. Dende o axente causal, ata as s\u00faas consecuencias socio-sanitarias, pasando polos mecanismos que evitan o contaxio, os rebrotes e as novas ondadas. O medo \u00e9 persoal pero transferible. Especialmente cando se basea no principio de incerteza. Tal, est\u00e1 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[14,9],"class_list":["post-5028","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria","tag-pablo-mosquera","tag-sociedade"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5028","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5028"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5028\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5028"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5028"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5028"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}