A nosa paisaxe Navide\u00f1a<\/p>\n
Dic\u00eda Ram\u00f3n Canosa, como o noso litoral desde A Estaca<\/a> a Mor\u00e1s<\/a> constit\u00fae unha paisaxe brava sen esas blandenguer\u00edas do Mediterr\u00e1neo, con furias abismales e roucos queixumes polos destrozos que sobre as rochas gran\u00edticas producen as ondas. Est\u00e1molo vendo desde que comezou decembro -Augas Santas- Ese Tempo de Advento<\/a> que prepara para o Nadal<\/a>. Ser\u00e1 diferente, polas restricci\u00f3ns sociais que imp\u00f3n a pandemia, pero as poboaci\u00f3ns -parroquias- seguir\u00e1n pendentes das mareas co seu ru\u00eddo \u00e1s veces ampliado polos ventos. Unha fermosa furia da natureza que invita a refuxiarse xa sexa en cantinas ou na propia casa que cambiou o lume das coci\u00f1as por c\u00f3modos sof\u00e1s cara ao televisor de gran pantalla, capaz de facernos viaxar por eses mundos afastados ao mesmo tempo que mergulla \u00e1s familias en silencios de charlas e preguizas para a lectura dun bo libro.<\/p>\n A situaci\u00f3n, estra\u00f1a e cruel, tapou os centenarios a Don Benito P\u00e9rez Gald\u00f3s<\/a>, Mario Puzo<\/a>, Miguel Delibes<\/a> ou Benedetti<\/a>, quen nunha fermosa estrofa avis\u00e1banos: “No cabe duda. Esta es mi casa \/ aqu\u00ed sucedo, aqu\u00ed me enga\u00f1o inmensamente \/ Esta es mi casa detenida en el tiempo<\/em>“. Tam\u00e9n a Isaac D\u00edaz Pardo<\/a>.<\/p>\n Son devoto de Cunqueiro<\/a>. Fabulador. Mistura entre os mitos e a historia. E que de estar entre n\u00f3s seguir\u00eda m\u00e1is interesado nos seus artigos “El env\u00e9s<\/em>“, pola outra actualidade, distra\u00e9ndonos dese parte diario- con cifras de guerra- que ocupa o tempo nos medios de comunicaci\u00f3n. Ensin\u00e1banos a ver o que non nos ensinan. Traslad\u00e1banos a un mundo m\u00e1xico e genuinamente galego. Desde aquelas parrafadas que escoitou \u00e1 beira dunha lareira ata as que compartiu en tabernas como a de “P\u00f3ngalas<\/em>” entre cuncas de vi\u00f1o do pa\u00eds. Seguro que perseguindo a sombra de Merl\u00edn<\/a> por terras de Miranda<\/a>.<\/p>\n Perm\u00edtome retroceder ata o outono de 1887. Apr\u00f3base e publicita o Plan Xeral para o Alumeado Mar\u00edtimo. Comeza reco\u00f1ecendo o escaso e imperfecto servizo dos faros, a diferenza de como estaban situados e funcionando en “todos os pa\u00edses cultos”, e iso nunha Espa\u00f1a mar\u00edtima de primeira orde. O descoido de tales sinais propicia unha grave inseguridade para a navegaci\u00f3n. A piques de conclu\u00edr 2020, tales faros est\u00e1n superados por outros artiluxios. Pero seguen sendo Catedrais da Mar e forman parte do alumeado Navide\u00f1o dos nosos pobos costeros, moito m\u00e1is fermoso que esas \u00e1rbores importadas desde o norte de Europa e que xunto con personaxes que viaxan en trineos impux\u00e9ronse ao vello e fogare\u00f1o Portal de Bel\u00e9n. Ata tal punto que algunha cidade galega compite con Nova York en tama\u00f1o e intensidade lum\u00ednica.<\/p>\n O Nadal \u00e9 punto de encontro. Tam\u00e9n esperanza para lograr sa\u00fade e algunhas demandas. As\u00ed en 1979 aprobouse a construci\u00f3n do Porto de “Aluminio Espa\u00f1ol S.A<\/a>” na ensenada de San Cibrao. Ou en 1986, cando a ilusi\u00f3n estaba depositada no funcionamento do novo Hospital da Costa, sito na parroquia de Santa Mar\u00eda de Burela do Concello de Cervo. Pero tam\u00e9n na inauguraci\u00f3n da Casa do Mar en San Cibrao.<\/p>\n