{"id":4836,"date":"2021-01-25T10:51:00","date_gmt":"2021-01-25T09:51:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-11-12T13:05:41","modified_gmt":"2024-11-12T12:05:41","slug":"somos-os-nosos-maiores","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2021\/01\/25\/somos-os-nosos-maiores\/","title":{"rendered":"Somos os nosos maiores"},"content":{"rendered":"

<\/a><\/p>\n

   Cento e moitos. Os n\u00fameros b\u00e1ilanme a\u00ednda. En Vilalba, a residencia de anci\u00e1ns de toda a vida \u00e9 o hospital-asilo, co\u00f1ecida como ‘O Hospital’. Sufriu unha hecatombe. Agora xa non sei se seguir\u00e1 sendo co\u00f1ecida as\u00ed de aqu\u00ed en diante. En Ribadeo, semanas despois, outra residencia, tam\u00e9n hospital asilo, abondo m\u00e1is pequena, achegouse a unha situaci\u00f3n semellante. E son s\u00f3 dous centros, que me tocan m\u00e1is preto, entre un mar deles.<\/p>\n

   – Non importa a idade que te\u00f1amos, envellecemos. Todos. O de ‘envelleceremos’, xa depende. <\/p>\n

   Unha residencia non \u00e9 a \u00fanica opci\u00f3n para seguir envellecendo m\u00e1is al\u00f3 de certo punto. Mesmo, segundo que tramos de idade e lugares, \u00e9 unha opci\u00f3n abondo minoritaria. Mais o falar de residencias e COVID19 \u00e9 algo que manifesta o trato que a sociedade da a unha certa franxa de idade, exposto en carne viva nunha frase como “‘granxas de vellos’ atacables pola enfermidade de xeito doado” -si, xa sei, o de \u2018granxas de vellos \u00fasase tam\u00e9n noutros contextos-. Mais hai outros aspectos, contando coas residencias ou non contando, que xa antes do coronavirus incid\u00edan na calidade de vida dos nosos maiores. Un dos m\u00e1is punzantes \u00e9 a soidade. Que pensa o maior da s\u00faa vida \u00f3s 80, 70, 90 anos? Que cambios espera? Que forma de vida? Esta \u00faltima pregunta coido que \u00e9 boa para fac\u00e9rnola a n\u00f3s mesmos, a xente que non estamos en residencias de maiores porque, pensamos, ‘a\u00ednda non somos maiores abondo para po\u00f1ernos a pensar niso’, ou sinxelamente porque a vellez a\u00ednda non forzou o noso decorrer diario. As residencias son s\u00f3 unha manifestaci\u00f3n de que o trato a alg\u00fans maiores, convertido en acto de lucro, conv\u00e9rtese \u00e1 s\u00faa vez nunha lacra que contamina as relaci\u00f3ns con todos os maiores. E non s\u00f3 con xente ‘maior’, sen\u00f3n que por extensi\u00f3n, ‘coa xente’. Converter \u00f3s maiores en mercador\u00eda contrib\u00fae a converternos \u00f3s non tan maiores tam\u00e9n en simples suxeitos de trata. S\u00f3 contrib\u00fae, que a\u00ed est\u00e1n outras manifestaci\u00f3ns para facer real esa nosa conversi\u00f3n en obxectos.<\/p>\n

   – Que esperanzas de vida, en anos, pero sobre todo en faceres, lle queda a unha persoa maior? A pregunta vai a m\u00e1is agora, cando se confirma que o COVID19 xa rebaixou un ano as expectativas de vida das persoas en Espa\u00f1a. COVID que tam\u00e9n as illou m\u00e1is desas necesarias relaci\u00f3ns persoais que todos necesitamos.<\/p>\n

   Est\u00e1 de moda dicir -e po\u00f1er atenci\u00f3n a- cousas como ‘somos o que comemos’, ‘somos o que lemos’, etc. O queiramos ou non, moito m\u00e1is representativa que frases como as anteriores, \u00e9 esta: somos os nosos maiores<\/em>. Porque aspiramos a ser os maiores doutros, estamos aprendendo dos nosos, imos detr\u00e1s deles… e, en parte tam\u00e9n porque non somos conscientes de que o somos, polo que seguiremos a nosa herdanza sen ter visi\u00f3n para desvi\u00e1rmonos dela, de optar a mellorala.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

   Cento e moitos. Os n\u00fameros b\u00e1ilanme a\u00ednda. En Vilalba, a residencia de anci\u00e1ns de toda a vida \u00e9 o hospital-asilo, co\u00f1ecida como ‘O Hospital’. Sufriu unha hecatombe. Agora xa non sei se seguir\u00e1 sendo co\u00f1ecida as\u00ed de aqu\u00ed en diante. En Ribadeo, semanas despois, outra residencia, tam\u00e9n hospital asilo, abondo m\u00e1is pequena, achegouse a […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[75,9,50],"class_list":["post-4836","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria","tag-coronavirus","tag-sociedade","tag-vilalba"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4836","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4836"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4836\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4836"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4836"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4836"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}