‘N\u00f3s’. Consideremos ese n\u00f3s como Espa\u00f1a. Co que se produce en toda Espa\u00f1a nun ano (co que cost, non co que se gana na produci\u00f3n e venda), non se pode mercar \u00f3 valor actual nin Apple, nin Microsoft, nin Aramco (se non che soa, a compa\u00f1\u00eda estatal de petr\u00f3leos de Arabia Saud\u00ed), nin Amazon, nin Alphabet (Google)… Coido que debera dar que pensar. Case cincuenta mill\u00f3ns de persoas non somos capaces de producir o que vale unha desas empresas no mercado actual.<\/p>\n
Dende que comezou a usarse o di\u00f1eiro, os poderes pol\u00edticos mantiveron o seu poder sobre el, a s\u00faa regulaci\u00f3n e creaci\u00f3n, pero tam\u00e9n cada vez m\u00e1is, base\u00e1ndose nel, no seu uso. E iso deu p\u00e9 a unha diversificaci\u00f3n do poder, cun aumento relativo paulatino da importancia do ‘poder econ\u00f3mico’. Algo que pasou das persoas, \u00e1s familias, e logo, \u00e1s compa\u00f1\u00edas. Hoxe, as compa\u00f1\u00edas poden crebar ou ser absorbidas por outras, pero non morrer, coma n\u00f3s: como entidades, est\u00e1n f\u00f3ra do ciclo biol\u00f3xico como o comprendemos; a\u00ednda que se poda falar da biolox\u00eda das compa\u00f1\u00edas, o seu poder atravesa as nosas xeraci\u00f3ns: o poder das persoas remata coa morte; o das compa\u00f1\u00edas, \u00f3 non verse afectadas pola morte, pode seguir acumul\u00e1ndose \u00f3 ritmo de acumulaci\u00f3n dos cartos. Por certo, que esa acumulaci\u00f3n financieira prod\u00facese con moita frecuencia a un ritmo maior que o que medra a econom\u00eda dos pa\u00edses. E o m\u00e9todo de incremento, non importa. \u00c9 dicir, medran m\u00e1is as empresas que os pa\u00edses. Ou sexa, chega un momento no que a concentraci\u00f3n – de cartos e poder – que ten algunha delas, o seu ‘valor’ (hai que ver que diferentes significados pode ter a palabra ‘valor’!) supera \u00e1 produci\u00f3n dun determinado pa\u00eds. E logo, doutro m\u00e1is grande ou m\u00e1is ‘desenvolto’. E doutro, e…<\/p>\n
Iso plasma un feito: o que as compa\u00f1\u00edas vaian ganando en poder \u00f3s estados. E, se en tempos se impo\u00f1\u00edan s\u00f3 os ‘estados bananeiros’, agora ese termo ampliouse, e un estado como o espa\u00f1ol quedar\u00eda dentro desa categor\u00eda para un pu\u00f1ado de multinacionacionais. Por iso quizais non deban estra\u00f1arnos os procesos de descomposici\u00f3n que a estrutura do estado, as instituci\u00f3ns e as persoas representativas por estar en determinados postos (sexan elixidos, designados ou por herdanza) comecen a parecerse \u00f3 que ti\u00f1amos como idea asociada a un estado bananeiro. As circunstancias concretas poden variar, mais o sentido xeral coido que vai m\u00e1is al\u00f3 desas circunstancias particulares: dende que os cartos son m\u00e1is importantes -v\u00eda poder- que as persoas, algo certificado polo valor das compa\u00f1\u00edas e a produci\u00f3n das persoas nesta econom\u00eda que temos, as lealdades cambian. Xa non son lealdades \u00e1s persoas e \u00f3 sistema de que se dotaron para rexirse, sen\u00f3n \u00f3s cartos e a quen os ostenta. Os casos puntuais son s\u00f3 exemplos concretos dun sistema xeral.<\/p>\n
E, polo do medre relativo, a cousa tende a ir a peor…<\/p>\n
Por certo, cando as entidades p\u00fablicas son m\u00e1is pequenas que os estados, o volume das empresas necesario para facer un razoamento relativo tam\u00e9n dimin\u00fae, non \u00e9 necesario que sexan tan grandes.<\/p>\n