Identidade e Medio Ambiente<\/p>\n\n\n\n
Vou ser coma sempre. Politicamente incorrecto. Un cr\u00edtico entre cr\u00edticos. Un orgulloso nativo da Mari\u00f1a que sabe quen son, de onde ve\u00f1o e cal \u00e9 a mi\u00f1a herdanza hist\u00f3rica, art\u00edstica, ecol\u00f3xica e tradicional. Como Moncho Pernas, s\u00edntome orgulloso do mar e do vento que conforman o medio no que medramos. Por iso, onde queira que estiv\u00e9semos, botabamos de menos eses amenceres tan singularmente nosos ou esas tormentas que son o maior espect\u00e1culo da terra. Querido Moncho, como nos ensinaron os nosos maiores, pido respecto polo que \u00e9 noso, ou como me explicaban no barrio xudeu de Xirona, onde viv\u00edn e traballei como hospitaleiro, que cambien os outros! Porque se amar a mi\u00f1a terra, defender o noso xeito de vida, admirar os nosos mestres e explorar e compartir a nosa cultura popular ou erudita me fai nacionalista, ent\u00f3n confeso que son a persoa m\u00e1is nacionalista do norte que limita con Irlanda a trav\u00e9s do mar. Estas cuesti\u00f3ns non nos impiden ser hospitalarios e defensores da cultura hispana contra eses racistas que, se afondan na s\u00faa ascendencia, descubrir\u00e1n que alg\u00fan d\u00eda chamar\u00e1 \u00e1 s\u00faa porta un ser humano con acento arxentino, cubano ou venezolano, compartindo os nosos apelidos. Esta persoa volveu \u00e1 s\u00faa terra natal para atopar aos seus irm\u00e1ns que quedaron para despedir a uns fregueses mentres embarcaban nun avi\u00f3n en busca de alternativas a un pa\u00eds onde alg\u00fans eran homes fortes locais e outros, de Madrid, s\u00f3 estaban interesados \u200b\u200bnunhas vacaci\u00f3ns de ver\u00e1n baratas e tranquilas con temperaturas nocturnas compatibles cunha manta.<\/p>\n\n\n\n
Pero coidado. Estamos chegando ao noso l\u00edmite. Descubr\u00edronnos. A onda de turismo que foxe da cidade a mi\u00fado abruma a nosa vida. A desaparici\u00f3n das nosas festas e romar\u00edas tradicionais, transformadas nun calendario de artima\u00f1as onde o consumo excesivo de alcohol, o exceso e o desperdicio org\u00e1nico son os selos distintivos da nova onda, substitu\u00edu as nosas grandes orquestras \u2014P\u00edndaros, Dominantes, Variedades, Maseda, Mejoranos, Sinton\u00eda, etc.\u2014 por circos de efectos especiais alienantes. Ou como eses templos da sabedor\u00eda e da boa comida que foron as nosas tabernas, e que hoxe, os que quedan, est\u00e1n ameazados de desaparecer sen herdeiros, dando paso as\u00ed a postos de comida fritida ou a eses polifac\u00e9ticos que non son nada, e que afirman sen un \u00e1pice de prudencia: “a tapa coa bebida d\u00e1mola a quen nos pete, xa que constit\u00fae unha CORTES\u00cdA DO ESTABLECEMENTO” \u2014Hai que ser parvo, parvo ou completo idiota para escribir iso en li\u00f1a (quen non saiba a que me refiro que consulte un dicionario). E o peor: presumir desas praias libres de fume e non decatarse de como as areais est\u00e1n contaminadas con aceites para o teito solar ou residuos org\u00e1nicos cheos de compresas. Por non falar dos residuos inorg\u00e1nicos do proceso industrial que nos quitaron a actividade pesqueira e nos converteron en cidades dormitorio para unha f\u00e1brica que vive de subvenci\u00f3ns controladas por funcionarios remunerados. Por certo, querido Moncho, mesmo nos tempos dos sindicatos oficiais e controlados polo estado, os membros do sindicato eran funcionarios que cumpr\u00edan horarios regulares e ti\u00f1an traballos co\u00f1ecidos. Agora, ser liberados das s\u00faas obrigas habituais \u00e9 un agasallo que permite a ciencia ou a arte de non traballar durante catro anos, polo que cando chega o momento de facer a foto na protesta, apenas te lembras de onde est\u00e1 a t\u00faa roupa de traballo.<\/p>\n\n\n\n
Debemos coidar e curar. Como os vellos hospitaleiros de Santa Ana, Os Malates, San Andr\u00e9s, Porci\u00f1\u00e1n, Arante. Quero dicir que debemos defender a nosa identidade para poder seguir vivindo en galego e como galeguistas da costa cant\u00e1brica, entre praias de mica e caol\u00edn, cos nosos mestres patr\u00f3ns costeiros, coas nosas tripulaci\u00f3ns de homes fortes e traballadores, coas nosas madri\u00f1as que tanto nos coidaron e nos confiaron o escapulario de Nosa Se\u00f1ora do Carme, esa patroa cuxa festa celebraremos en Celeiro dentro duns d\u00edas, lembrando o temporal daquel xullo de 1961. Ent\u00f3n, propo\u00f1o que compartamos unha copa de vi\u00f1o local para brindar polos ausentes que sempre estar\u00e1n presentes, como o teu pai, Lu\u00eds, o meu mestre, Yacar\u00e9, Fausto, Don Enrique e outros inmortais. Querido amigo aventureiro, que ti e a t\u00faa esposa te\u00f1ades un feliz regreso \u00e1s r\u00faas do centro hist\u00f3rico m\u00e1is fermoso da nosa sempre presente provincia de Mondo\u00f1edo.<\/p>\n\n\n\n