{"id":2497,"date":"2022-11-01T14:44:00","date_gmt":"2022-11-01T13:44:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-10-23T17:53:44","modified_gmt":"2024-10-23T15:53:44","slug":"cronica-dunha-viaxe-07-burgos-santo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2022\/11\/01\/cronica-dunha-viaxe-07-burgos-santo\/","title":{"rendered":"Cr\u00f3nica dunha Viaxe \/ 07 Burgos – Santo Domingo de Silos"},"content":{"rendered":"

Cr\u00f3nica dunha Viaxe \/ 07 Burgos – Santo Domingo de Silos<\/p>\n

     Comezou cedo unha etapa que estaba destinada a ter algunha torcedura. A primeira foi xa o d\u00eda anterior, o non atopar onde durmir no destino previsto, Salas de los Infantes, o que obrigou a rematar desta volta en Santo Domingo de Silos, cun pequeno porto engadido, e retornar \u00f3 d\u00eda seguinte polo mesmo lugar para seguir o cami\u00f1o trazado. Non porque non houbera outras posibilidades de paso, sen\u00f3n porque as estimei peores, para ir quer\u00eda ver Salas de los Infantes, e logo quixen evitar o salvar m\u00e1is desnivel.<\/span><\/p>\n

    <\/span>Foi o primeiro d\u00eda que me decatei de que, a pesar de ir cara \u00f3s d\u00edas curtos, cun atraso da sa\u00edda do Sol de m\u00e1is dun minuto \u00f3 d\u00eda, o meu pedalear cara \u00f3 leste fac\u00eda que cada vez amencera lixeiramente m\u00e1is cedo. E claro, a noite precipit\u00e1base en chegar. Para discutir cos temas de cambio de hora…
\n<\/span><\/p>\n

    <\/span>A sa\u00edda de Burgos foi pola v\u00eda verde Santander – Mediterr\u00e1neo, que comezou moi prometedora nos primeiros quil\u00f3metros para logo quedar desbaratada a promesa \u00f3 converterse nun cami\u00f1o de mal piso, e mesmo en lugares, desviado da antiga v\u00eda do ferrocarril, cami\u00f1o polas rochas. E iso, a\u00ednda contando cun t\u00fanel para salvar un alto no quil\u00f3metro 158 da antiga v\u00eda.<\/p>\n\n\n\n\n
<\/a><\/td>\n<\/tr>\n
A v\u00eda verde, \u00e1 sa\u00edda de Burgos. Foto tomada cara atr\u00e1s, o Sol estaba baixo a\u00ednda.<\/span>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

    <\/span>As\u00ed pois, \u00f3 comezo parec\u00edame que pod\u00eda comerme o cami\u00f1o, a\u00ednda que todo era subida, pero logo, mesmo nas baixadas o tempo parec\u00eda non rendir.<\/p>\n\n\n\n\n
<\/a><\/td>\n<\/tr>\n
T\u00fanel no alto.<\/span>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

    <\/span>O cami\u00f1o de pedras, polo que hab\u00eda que ir con moito coidado para non esvarar, estaba baleiro. Moitos tramos mesmo os campos \u00e1s beiras estaban bald\u00edos, e no cami\u00f1o, no medio do secarral, medraban cardos.<\/p>\n\n\n\n\n
<\/a><\/td>\n<\/tr>\n
Estaci\u00f3n abandonada en Campolara.<\/span>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

    <\/span>Antes de chegar o tramo m\u00e1is des\u00e9rtico quixen facer un descanso. A sinalizaci\u00f3n estaba ben, e un pe\u00f3n ocasional no cami\u00f1o (isto xa non era o Cami\u00f1o Franc\u00e9s) indicoume que no pr\u00f3ximo pobo, Revilla del Campo, hab\u00eda unha cantina xusto \u00f3 p\u00e9 da v\u00eda. S\u00e1bado, a media ma\u00f1\u00e1 (pasaba das 11), a cantina pechada. Fun mirar e si, hab\u00eda outro local neste asentamento de segundas residencias. Tam\u00e9n pechado. Volv\u00edn, e preto da v\u00eda verde e da cantina hab\u00eda un lugar con \u00e1rbores, unha fonte e un banco. A falta de caf\u00e9 (\u00f3 fin, unha desculpa para tomar un descanso e se cadra, meterme entre a xente do lugar), uns sorbos de auga e un debuxo para lembrar o punto. Unha se\u00f1ora que pasou deume algo de conversa e apuntouse a substitu\u00edr o selo de certificaci\u00f3n de paso.<\/p>\n

<\/a><\/p>\n

     <\/span>A pedalada continuou entre o Sol queim\u00e1ndome as pernas e campos cada vez m\u00e1is desertos. Foi neste tramo onde, a pesar de atoparme na v\u00eda verde, o mapa sinal\u00e1bame no medio da nada. Tam\u00e9n foi onde unha bandada de codornices levantou vo a escasos metros de min.<\/p>\n

    <\/span>Continuei ata atopar un pobo case \u00e1 beira. E al\u00ed, un lugar que ti\u00f1a pinta de taberna. Un home que estaba sentado f\u00f3ra nun artefacto abandonado, xa me dixo que \u00f3 mellor non ti\u00f1an funcionando a\u00ednda a cafeteira, e resultou as\u00ed, co que unha cola (1,2 \u20ac) veu ben para acompa\u00f1ar \u00e1 charla co par de parroquianos dentro do local. As\u00ed saciei a curiosidade sobre Pe\u00f1alara (por certo, hai un a tiro de pedra, en Mambrillas de Lara, e outro en Rascafr\u00eda, no l\u00edmite entre Madrid e Segovia, o m\u00e1is famoso). Iso si, era o local onde exerce a pe\u00f1a recreativa cultural de Villaespasa (o nome do lugar), e quedou constancia diso no diario.<\/p>\n

<\/a><\/p>\n

    I<\/span>ncorporado \u00e1 estrada despois da v\u00eda verde, hora de comer. Barbadillo del Mercado, tam\u00e9n en festas. E claro, com\u00edn en Do\u00f1a Lambra, ‘o local’, coa cafeter\u00eda ateigada de xente en celebraci\u00f3n tanto dentro como na terraza. Para comer de festa a\u00ednda era algo cedo, e not\u00e1base o comedor m\u00e1is despexado. \u00d3 sa\u00edr, estaban valando para unha carreira pola tarde, cun ambiente festivo na praza do pobo. Nun pequeno parque na mesma praza, unha representaci\u00f3n de Dona Lambra, o mito do pobo polo que preguntei e tentaron explicarme unhas rapazas sentadas no banco pr\u00f3ximo. \u00d3 final, non me quedou claro que parte hab\u00eda de mito e que de realidade, que parte de icono e que de afastamento actual, que parte de hero\u00edna e que de malvada. Tiven que facer recurso da rede para, despois, saber un pouco m\u00e1is da nebulosa historia e o por que de po\u00f1er signos de diversas relixi\u00f3ns detr\u00e1s de Dona Lambra no monumento do parque. O caso \u00e9 que, \u00f3 po\u00f1er algo (cando unha das tres, despois de dicir que escrib\u00eda ela, tivo que ser animada polas outras para rematar fac\u00e9ndoo), as rapazas defin\u00edronse como ‘Lambradas novas’ (non ‘Lambras’). Todo, baixo a escrutadora mirada dun grupo de rapaces un par de bancos m\u00e1is al\u00f3, m\u00e1is no ambiente festeiro.<\/p>\n

<\/a><\/p>\n

    <\/span>De a\u00ed a Salas de los Infantes (os infantes de Lara, relacionadas coa lenda de Dona Lambra e apelido que acompa\u00f1a a diversos lugares na zona), pobo cun museo adicado \u00f3s dinosaurios e lugar curioso, pero do que a imaxe de conservado e antigo que ti\u00f1a non casa coa realidade: pens\u00e1bao m\u00e1is coa historia que coa prehistoria. Preg\u00fantome se ter\u00e1 que ver o dos dinosauros cos seus restos en bo estado co cambio de cor da terra que observei no cami\u00f1o, terras vermellas \u00f3 p\u00e9 da Serra da Demanda diferentes das calcarias de Burgos, ou de Silos, tan preto e tan diferente.<\/p>\n

    <\/span>E de a\u00ed, seguindo polas terras que se anuncian como ‘Camino del Cid’, polo alto de Carazo (1138 msnm, despois de levar boa parte da entapa entre 900 e 1000 msm), a Santo Domingo de Silos, cos \u00faltimos quil\u00f3metros entre un desfiladeiro bonito. A costa ata o alto resultou mellor do que pensaba despois do cansazo do que m\u00e1is que v\u00edas verdes ti\u00f1a resultado v\u00edas grises das pedras do piso.<\/p>\n

    <\/span>Silos, un pequeno parque tem\u00e1tico en xeito de acompa\u00f1amento \u00f3 Mosteiro. Escoitar o Canto Gregoriano dos oficios, albiscar o cipr\u00e9s, xa cerrada a posibilidade de visita pola hora, o ascender \u00f3 sa\u00ednte da outra beira do r\u00edo para ter unha visi\u00f3n xeral, foron posibilidades aproveitadas, xunto coa volta por un pobo que se recorre nuns minutos. Coido que cunha poboaci\u00f3n de menos de 300 habitantes repartidos en varios n\u00facleos nun concello de 3\/4 de superficie da do concello de Ribadeo, de 10 000 habitantes, \u00e9 comprensible. Iso si, a infraestrutura hostaleira fai que se procuras polo lugar, saian antes as web de hostaler\u00eda que do propio concello ou as referidas \u00f3 mosteiro. E \u00f3 fin, a anci\u00e1 propietaria do lugar onde me hospedei, o m\u00e1is grande do pobo, visitara Ribadeo antes da pandemia.<\/p>\n

<\/a><\/p>\n

    <\/span>Na etapa, uns 74 km, 500 m de desnivel e 5 horas e media sobre a bici con ceo despexado e quietude arredor.<\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe<\/a><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 0 Atravesando a pen\u00ednsula<\/a> <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 01 Ribadeo – O C\u00e1davo<\/a><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 02 O C\u00e1davo – Ponferrada<\/a>    <\/span><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 03 Ponferrada – Astorga<\/a><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 04 Astorga – Le\u00f3n<\/a>
\n<\/span><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 05 Le\u00f3n – Villarmentero<\/a>  <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 06 Villarmentero – Burgos<\/a>
\n<\/span><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha Viaxe \/ 07 Burgos – Santo Domingo de Silos <\/a> <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 08 Santo Domingo de Silos – Soria<\/a><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 09 Soria – Calatayud<\/a>    
\n<\/span><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 10 Calatayud – Calamocha<\/a> <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 11 Calamocha – Teruel<\/a>  <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 12 Teruel – Teruel<\/a><\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 13 Teruel – Barraques<\/a>  <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 14 Barraques – La Vall d’Uix\u00f3<\/a> <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 15 La Vall d’Uix\u00f3 – Sagunto<\/a>  <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ 16 Sagunto – Valencia<\/a> <\/p>\n

    <\/span>Cr\u00f3nica dunha viaxe \/ e 17, rematando<\/a><\/p>\n

 <\/p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Cr\u00f3nica dunha Viaxe \/ 07 Burgos – Santo Domingo de Silos      Comezou cedo unha etapa que estaba destinada a ter algunha torcedura. A primeira foi xa o d\u00eda anterior, o non atopar onde durmir no destino previsto, Salas de los Infantes, o que obrigou a rematar desta volta en Santo Domingo de Silos, cun […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":2498,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[28,85],"class_list":["post-2497","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-sen-categoria","tag-bici","tag-cronica-dunha-viaxe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2497","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2497"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2497\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2498"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2497"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2497"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2497"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}