{"id":2448,"date":"2022-11-05T20:56:00","date_gmt":"2022-11-05T19:56:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-10-23T17:27:15","modified_gmt":"2024-10-23T15:27:15","slug":"rothko-roto-xose-carlos-rodriguez-ranon","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2022\/11\/05\/rothko-roto-xose-carlos-rodriguez-ranon\/","title":{"rendered":"ROTHKO ROTO. Xos\u00e9 Carlos Rodr\u00edguez Ra\u00f1\u00f3n"},"content":{"rendered":"<table cellpadding=\"0\" cellspacing=\"0\" class=\"tr-caption-container\" style=\"float: right;\">\n<tbody>\n<tr>\n<td style=\"text-align: center;\"><a href=\"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-content\/uploads\/sites\/4\/2022\/11\/Stamps_of_Latvia_2013-23.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" height=\"320\" src=\"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-content\/uploads\/sites\/4\/2022\/11\/Stamps_of_Latvia_2013-23.jpg\" class=\"wp-image-2449\" width=\"269\" \/><\/a><\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td class=\"tr-caption\" style=\"text-align: center;\"><span style=\"font-size: x-small;\">Selo let\u00f3n homenaxe a Rothko.<\/span>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n<p><em>ROTHKO ROTO<br \/>\n<\/em><\/p>\n<p><em><br \/>\n<a href=\"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/search\/label\/Xos%C3%A9%20Carlos%20Rodr%C3%ADguez%20Ra%C3%B1%C3%B3n\" rel=\"nofollow noopener\" target=\"_blank\">Xos\u00e9 Carlos Rodr\u00edguez Ra\u00f1\u00f3n<\/a><br \/>\n<\/em><\/p>\n<p><em><br \/>\n\t<span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>Desde neno sempre se sentiu feito anacos por dentro. O expresionismo abstracto dos seus cadros \u00e9 froito de todos os seus dia\u00f1os interiores e involuntarios. O seu apelido completo era Rothkowitz e nacera en 1903 nunha cidade do antigo e xa decadente imperio ruso, hoxe pertencente a Letonia. De p\u00edcaro falaba ruso e yiddish, xa que os seus proxenitores eran xudeus a\u00ednda que non excesivamente practicantes. O seu pai era farmac\u00e9utico e decidiu emigrar con toda a familia aos Estados Unidos. Nos anos 20 o Rothko moci\u00f1o marcha estudar \u00e1 universidade de Yale, mais abandona axi\u00f1a para adicarse unicamente \u00e1 pintura.<\/em><\/p>\n<p><em><br \/>\n\t<span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>En Nova York co\u00f1ece a Piet Mondrian, quen ser\u00eda o seu mestre. Fixo pequenas incursi\u00f3ns no teatro afeccionado, mais en 1940 racha xa coa pintura figurativa para pasarse primeiro \u00e1 mitol\u00f3xica e despois \u00e1 surrealista. Dez anos despois xa estar\u00eda na abstracci\u00f3n crom\u00e1tica xunto co seu compa\u00f1eiro Pollock. Casou, divorciouse e arrexuntouse cunha rapaza vinte anos m\u00e1is nova cando el xa cumprira 53.<\/em><\/p>\n<p><em><br \/>\n\t<span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>Peggy Guggenheim caeu rendida ao seu estilo e promocionouno desde a s\u00faa galer\u00eda\/santuario dos expresionistas abstractos. Foi unha \u00e9poca con moitos altos e baixos, con momentos de grande euforia seguidos de outros de profunda depresi\u00f3n, tan negra como os planos cadros profundos do seu amigo Pollock.<\/em><\/p>\n<p><em><br \/>\n\t<span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>A s\u00faa evoluci\u00f3n art\u00edstica foi un cami\u00f1o tortuoso cara a claridade e a clarividencia, con xogos crom\u00e1ticos e planos lisos que s\u00f3 pretend\u00edan acentuar a funci\u00f3n comunicativa da pintura m\u00e1is depurada e absoluta. Co pesado paso dos anos e da vida, os seus lenzos f\u00f3ronse aos poucos escurecendo e simplificando. As cores rechamantes deron paso a m\u00faltiples matices de grises que se achegaban irremediabelmente ao negro total, que \u00e9 a ausencia de toda cor ou, se se prefire, de toda luz.<\/em><\/p>\n<p><em><br \/>\n\t<span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>A s\u00faa depresi\u00f3n vai en aumento e fai que transite cara un certo misticismo espiritualista. \u00c9 a\u00ed cando decide pintar a s\u00faa propia capela en Houston, obra que non ver\u00e1 rematada. Nesa \u00e9poca s\u00e9ntese como un antigo pintor renacentista. P\u00e9chase no seu obradoiro e ad\u00edcase teimudamente a pintar delgadas e trementes li\u00f1as horizontais como met\u00e1fora dun horizonte borroso, afastado e inalcanz\u00e1bel. Abandonado tempo atr\u00e1s pola s\u00faa amante s\u00f3 lle restan as s\u00faas lembranzas, as s\u00faas angurias e a s\u00faa arte. Entre pinceis e teas, rodeado de p\u00edlulas e botellas, levou a cabo o seu derradeiro acto: cortarse as veas.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Selo let\u00f3n homenaxe a Rothko. ROTHKO ROTO Xos\u00e9 Carlos Rodr\u00edguez Ra\u00f1\u00f3n &nbsp;&nbsp; &nbsp;Desde neno sempre se sentiu feito anacos por dentro. O expresionismo abstracto dos seus cadros \u00e9 froito de todos os seus dia\u00f1os interiores e involuntarios. O seu apelido completo era Rothkowitz e nacera en 1903 nunha cidade do antigo e xa decadente imperio [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":2449,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[10,11,31],"class_list":["post-2448","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-sen-categoria","tag-cultura","tag-historia","tag-xose-carlos-rodriguez-ranon"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2448","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2448"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2448\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2449"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2448"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2448"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2448"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}