<\/span>Indo a\u00ednda por terras de Castela, ocorr\u00e9useme que \u00f3 tempo que unha viaxe para co\u00f1ecer terras e persoas, ou para sentir a natureza e o corpo, tam\u00e9n era unha viaxe did\u00e1ctica, de aprendizaxe. E comecei a tomar apuntes pensando nesa tarefa, para tentar que a outra xente lle puidera servir, a m\u00e1is da visualizaci\u00f3n de algo parello a un libro de viaxes -ou sexa, o que levo esbozado-. E iso ‘novo’ dar\u00e1 de si -espero- outra serie de apuntes que te\u00f1en outro destino diferente \u00f3s presentes, e que a\u00ednda ter\u00e1n que madurecer para servir \u00e1 s\u00faa finalidade.<\/p>\n <\/span>Est\u00e1 clara a evoluci\u00f3n de sentimentos en relaci\u00f3n \u00e1 viaxe a medida que pasou o tempo, ou as xentes, a paisaxe, dende a sa\u00edda da casa o 25 de setembro \u00e1s oito da ma\u00f1\u00e1 lixeiramente pasadas ata a chegada \u00f3 portal de Valencia o 10 de outubro \u00f3 f\u00edo da unha e media do mediod\u00eda. Est\u00e1 clara, pero non \u00e9 linear, \u00e9 demasiado complexa para que nuns cantos cap\u00edtulos pequenos caiba enteira.<\/p>\n <\/span>Dito en n\u00fameros, sexan 1100 km ou 4 comunidades aut\u00f3nomas, unha morea de concas fluviais ou 10 provincias, entre outras moitas posibilidades, pode dar unha imaxe moi fr\u00eda de d\u00faas semanas que lembro cun conxunto c\u00e1lido de sentimentos que tentei plasmar, dende o esforzo para subir a Cruz de Ferro \u00e1 percepci\u00f3n de orgullo nunha interlocutora \u00f3 comentarme que o nome do seu pequeno e cada vez m\u00e1is despoboado pobo aparec\u00eda nunha rotonda en Sagunto onde se daba fe das diferentes etapas dun cami\u00f1o que conduc\u00eda cara Santiago. Por certo, glorieta que me fixen intenci\u00f3n de ver, pero que, sen telo apuntado no momento, lembrei cando xa era tarde, tendo a\u00ednda agora nas tebras da memoria mesmo o nome do pobo que ter\u00eda que procurar nela ou a situaci\u00f3n exacta a procurar en Sagunto. E, se detalles coma eses se perden na memoria, \u00f3 xuntarlle as perdas no paso da lembranza \u00f3 escrito, resulta un l\u00edmite s\u00f3 superable mediante a f\u00e1bula e a imaxinaci\u00f3n. Ambas me gustan, pero non quixera aplicalas como tal de xeito consciente nestas letras, que polo contrario, tentan axustarse \u00e1 realidade sentida.<\/p>\n <\/span>Un dos sentimentos foi o asentamento da fortaleza saudable, apoiado despois das primeiras e duras etapas polas m\u00e1is suaves posteriores. Mesmo os pequenos tropezos, como o rachar dos labios pola labor do aire, ou o pro\u00eddo do tostado das pernas, sentinos as\u00ed, pequenos inconvenientes que xa se ir\u00edan solucionando, dentro dun benestar corporal no que tiveron cabida de xeito consciente diversos esforzos. Hai que ter en conta que unha das bases dese benestar sentido \u00e9 precisamente a superaci\u00f3n dos esforzos requiridos, que naturalmente tentei pautar como superables, \u00f3 meu alcance.<\/p>\n <\/span>En conxunto co anterior, o desfrute das etapas foi aumentando, \u00f3 ter un maior control da situaci\u00f3n pola experiencia e unha maior veci\u00f1anza do destino. Visto en retrospectiva, noto que a duraci\u00f3n e dureza de cada tramo, e o tempo empregado, non se ve reflectido de nunha influencia sobre o n\u00famero de bosquexos ou de fotos tomadas. M\u00e1is ben \u00e9 o tempo pasado, ou se se quere, o tempo previsto para chegar \u00f3 destino final, o que marcou o ritmo, psicol\u00f3xico, de apuntes sobre o cami\u00f1o, en certo xeito balanceando entre a apropiaci\u00f3n do entorno mediante fotos e debuxos e o desfrute directo del.<\/p>\n <\/span>As paisaxes variadas e a temperie, tiveron a s\u00faa influencia nese desfrute e no estado de \u00e1nimo. M\u00e1is dif\u00edcil \u00e9 de cualificar o resultado do contacto con outra xente, en marcha coma min ou xente da terra, nunha viaxe pensada para ir en solitario, decisi\u00f3n da que non me arrepinto. Por suposto, en cantidade de xente atopada, o tramo entre a entrada no Bierzo e Burgos sobrepasou con moito \u00e1 cruzada antes ou despois, a\u00ednda que de Caudiel ata abandonar as v\u00edas verdes tam\u00e9n estaba ateigado; neste caso, s\u00f3 de ciclistas. Iso facilitou o contacto con outra xente en ruta neso tramo Vilafranca – Burgos, mais foi despois cando tiven m\u00e1is relaci\u00f3n coa xente dos pobos, e coas d\u00faas persoas coas que pasei m\u00e1is tempo na viaxe, Antonio de Teruel e sobre todo, Pedro do Barqueiro, con quen sigo en contacto. Asemade, o cambio de mentalidade dunhas a outras persoas, da xente dos pobos \u00e1 xente en cami\u00f1o non deixa de ser curiosa, tanto pola evoluci\u00f3n segundo o avance do cami\u00f1o como polo cambio de lugar a lugar. Pouco ten que ver a mentalidade e car\u00e1cter dos tres estranxeiros ciclistas de retorno cos que coincid\u00edn \u00f3 longo da subida \u00e1 Cruz de Ferro coa do espa\u00f1ol e do estranxeiro cami\u00f1o a Santiago no descanso mentres tomaba o apunte da igrexa de Bercianos. E pouco tam\u00e9n a do rexedor do bar en Castrojeriz, ‘castel\u00e1n vello’, coa do tam\u00e9n rexedor de bar en Almenar, aparentemente afincado al\u00ed de primeira xeraci\u00f3n dende o norte de \u00c1frica. Por contra, comparar a Julia, a cami\u00f1ante australiana que me atopei en Hornillos, coa recepcionista de Teruel, novas as d\u00faas e aparentemente de idade semellante, poidera ser m\u00e1is doado e ter m\u00e1is semellanzas visibles que nos outros casos anteriores.<\/p>\n <\/span>A viaxe tam\u00e9n se pode dividir na parte en marcha e na outra, en poboaci\u00f3ns. D\u00faas compo\u00f1ente moi diferentes a t\u00f3dolos niveis, dende esforzo a tranquilidade, mais ter en conta unha separaci\u00f3n tan clara como tal separaci\u00f3n, ser\u00eda como partir unha cadeira \u00e1 metade, resultando outra cousa moi diferente. Ambas partes, ambas ‘metades’ complem\u00e9ntanse e en conxunto fan a viaxe o que \u00e9, a\u00ednda que choque que o estar parado nun lugar poda contribu\u00edr \u00e1 viaxe.<\/p>\n <\/span>En fin, quixera rematar, esa \u00e9 a finalidade desta entrada. Mais a\u00ednda que o faga por escrito, ser\u00e1 unha especie de peche en falso, de po\u00f1er unha marca ata certo punto arbitraria, nun relato que seguirei a lembrar e que sinto que non rematou a\u00ednda, tanto porque puidera ter continuidade noutra ou outras viaxes semellantes como porque entroncou co resto das mi\u00f1as vivencias, \u00e9 parte da mi\u00f1a vida, e a\u00ednda non est\u00e1 conclusa.<\/span><\/p>\n <\/span>S\u00f3 unha cousa m\u00e1is. Repetir que animo a quen poda estar a ler a facer algo polo estilo, na medida das s\u00faas posibilidades de todo tipo. Vamos, unha toleada que non o sexa tanto por estar programada e ser factible. Un sa\u00edr do normal da vida levada para traer tam\u00e9n vida, a\u00ednda que non faga falta.<\/span><\/p>\n
![](\"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-content\/uploads\/sites\/4\/2022\/11\/comezo20e20fin202.jpg\")
<\/a><\/td>\n<\/tr>\n