Hoxe fixen un paseo pola zona do encoro de Lexoso. Un lugar do que se colle auga para subministrar Ribadeo. Non o principal, pero alimenta a rede das parroquias do interior, aliviando a presi\u00f3n sobre a toma principal e evitando ter que bombear a m\u00e1is altura a auga recollida do Eo en Vilarbetote. Vin que os regos que o enchen te\u00f1en s\u00f3 un f\u00edo de auga. Antes e despois do encoro. No encoro, o seu aspecto medio baleiro con nivel baixo, a m\u00e1is de colmatado daba a impresi\u00f3n dunha pequena piscina descoidada. O descoido vir\u00eda de que \u00f3 estar o seu vaso cheo de terra\/area\/lama, a s\u00faa capacidade m\u00e1xima vese moi minguada. En calquera caso, o estanque reforza a s\u00faa imaxe co verde das \u00e1rbores das s\u00faas beiras e pode inducir a pensar que aqu\u00ed non fai falta auga. \u00d3 fin, non estamos na terra dos mil r\u00edos?<\/span><\/p>\n A m\u00e1is do aviso de hai xa moitos anos de que moitas fontes por Galicia adiante estaban contaminadas, das perdas de auga en canalizaci\u00f3ns vellas, ou do consumo rampante sen consciencia de que a auga \u00e9 un ben escaso (a terra dos mil r\u00edos, lembramos) e que necesitamos compartir coa natureza, s\u00famase o cambio clim\u00e1tico: o aumento de temperaturas e a moitas veces desapercibida evaporaci\u00f3n, e a diminuci\u00f3n da chuvia en moitos lugares, xunto co aumento da irregularidade na ca\u00edda. Contaminaci\u00f3n que tende a aumentar pola presi\u00f3n humana. Perdas de auga que non dimin\u00faen se non hai un plan de mantemento inexistente en moitos lugares. Aumento do consumo que s\u00f3 se ve limitado ou de xeito cosm\u00e9tico ou pola falta cada vez m\u00e1is evidente. E cambio clim\u00e1tico planetario que est\u00e1 acelerarse xunto coas s\u00faas consecuencias, sexan diminuci\u00f3n de chuvia ou variaci\u00f3n de r\u00e9xime de pluviosidade.<\/span> Hoxe a seca non \u00e9 s\u00f3 un ocasional dito dos labregos para os que non chov\u00eda a gusto de todos e enfrontados \u00f3 falar dos cidad\u00e1ns e veraneantes que escapaban da choiva vivificante. \u00c9 unha realidade que tende a quedarse un ano si e outro tam\u00e9n, coa que hai que aprender a convivir pero tam\u00e9n e \u00f3 tempo que se dan os pasos para tentar evitala no futuro. O noso impacto sobre o planeta est\u00e1 a sobrepasarnos, e dun planeta salvaxe, tras estragalo, non nos queda outra que coidalo como un xard\u00edn: o \u00fanico salvaxe que queda sobre o planeta somos n\u00f3s.<\/span>
\n<\/span><\/p>\n
\n<\/span><\/span><\/p>\n
![](\"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-content\/uploads\/sites\/4\/2023\/08\/Lexoso2.jpg\")
<\/a><\/td>\n<\/tr>\n