{"id":13776,"date":"2024-12-10T07:52:00","date_gmt":"2024-12-10T06:52:00","guid":{"rendered":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2024\/12\/10\/mais-unha-presentacion-unha-festa-nun-rural-vivo\/"},"modified":"2024-12-10T07:52:00","modified_gmt":"2024-12-10T06:52:00","slug":"mais-unha-presentacion-unha-festa-nun-rural-vivo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2024\/12\/10\/mais-unha-presentacion-unha-festa-nun-rural-vivo\/","title":{"rendered":"M\u00e1is unha presentaci\u00f3n, unha festa nun rural vivo"},"content":{"rendered":"<p>&nbsp;<\/p>\n<div style=\"clear: both;text-align: center\"><a href=\"https:\/\/blogger.googleusercontent.com\/img\/b\/R29vZ2xl\/AVvXsEikyvTH9LqQOeT6dVsQXaRZDdF4rmbPWVOYcjcthNnR4K72gTz8EEVJdFp0ao2BiJ-mrnxi_u37QPeemRTWV7WYzE0uRSXq0u5nxDkNa2NOaXfhjVvxmCPyAe7GDFJ93XFpBPoZPU4HCrChqEyplwLX2rzvDJvqs9T8wWhSUpGy5DqLlXHJIOSE_w\/s964\/La%C3%ADdos.png\" style=\"margin-left: 1em;margin-right: 1em\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" border=\"0\" data-original-height=\"964\" data-original-width=\"616\" height=\"640\" src=\"https:\/\/blogger.googleusercontent.com\/img\/b\/R29vZ2xl\/AVvXsEikyvTH9LqQOeT6dVsQXaRZDdF4rmbPWVOYcjcthNnR4K72gTz8EEVJdFp0ao2BiJ-mrnxi_u37QPeemRTWV7WYzE0uRSXq0u5nxDkNa2NOaXfhjVvxmCPyAe7GDFJ93XFpBPoZPU4HCrChqEyplwLX2rzvDJvqs9T8wWhSUpGy5DqLlXHJIOSE_w\/w408-h640\/La%C3%ADdos.png\" width=\"408\" \/><\/a><\/div>\n<\/p>\n<div style=\"text-align: center\">M\u00e1is unha presentaci\u00f3n, unha festa nun rural vivo<\/div>\n<div>\n<p style=\"text-align: justify\"><span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>Remato o domingo coa impresi\u00f3n dun espazo humano, un pequeno recuncho no que case corenta persoas ti\u00f1amos o noso lugar sentados e a\u00ednda caber\u00edan m\u00e1is. Cunha vista sobre o val de Cabarcos no veci\u00f1o concello de Barreiros, pod\u00edase dicir que o espazo estaba cheo de xente, pero sobre todo, de contacto humano e vida.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify\"><span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>Un domingo pola tarde. Unha actividade que axuntou \u00f3 espazo da asociaci\u00f3n veci\u00f1al \u2018A Parrala\u2019 da Rilleira a un bo pu\u00f1ado de veci\u00f1os e alg\u00fan outro, coma min, que nos poderiamos considerar como estra\u00f1os de non ser pola acollida que tivemos, que fixo que a nosa integraci\u00f3n fose inmediata por moito que \u00f3 rematar \u2018n\u00f3s\u2019 nos f\u00f3semos lonxe e \u2018eles\u2019 quedaran pola veci\u00f1anza. Por certo, un remate que si se poder\u00eda chamar en diferido, pero non coa tristemente c\u00e9lebre acepci\u00f3n posta hai non tanto de moda a nivel estatal. Non, tratouse dun \u2018diferido\u2019 que consistiu en que despois do acto a asociaci\u00f3n f\u00edxonos part\u00edcipes a todos, asociados ou non, dunha merenda que estendeu a charla cruzada e o sentimento de formar parte dun mesmo mundo.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify\"><span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>Claro que o dito foi a continuaci\u00f3n. En principio, foi o acto, a actividade que deu p\u00e9 a que a xente nos xunt\u00e1ramos. E ese foi a presentaci\u00f3n do terceiro libro de <a href=\"https:\/\/www.ribadeando.com\/search?q=Luc%C3%ADa+Ferro\" rel=\"nofollow\" target=\"_blank\">Luc\u00eda Ferro<\/a>, a poes\u00eda de \u2018La\u00eddos card\u00edacos (poemario autobiogr\u00e1fico)\u2019 que chega despois das novelas \u2018Resaibo amargo\u2019 e \u2018En Brandan\u2019. Sei que non son as s\u00faas \u00fanicas obras, pois a s\u00faa pluma incl\u00fae tam\u00e9n textos en ingl\u00e9s, artigos en revistas ou entradas de blog, a m\u00e1is de obras de formato gr\u00e1fico ou mixto. Pero, en papel, si, \u00e9 o seu terceiro libro.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify\"><span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>A presentaci\u00f3n consistiu na lectura por parte da autora de varios poemas do poemario presentado, acompa\u00f1ados pola guitarra de Jos\u00e9 Manuel Ventoso. \u00d3 final, intervenci\u00f3ns do p\u00fablico. E no medio, unha entrevista en directo na que se debullou a persoa e a obra de Luc\u00eda. Tranquilidade para presentar un arte po\u00e9tico que, mesmo tendo en conta as palabras da autora no sentido da s\u00faa evoluci\u00f3n \u00f3 longo da creaci\u00f3n do libro, amosa sentimentos xerados con dureza, entregados con superaci\u00f3n e rematados con esperanza. As\u00ed, o apelido literario da autora responder\u00eda non s\u00f3 \u00f3 t\u00edtulo desta obra, sen\u00f3n tam\u00e9n \u00e1 dureza que a fixo posible.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify\"><span>&nbsp;&nbsp; &nbsp;<\/span>O \u00faltimo dos poemas lidos no acto corresponde tam\u00e9n co \u00faltimo (poema) do libro. A\u00ednda que non dea unha idea veraz por non poder reproducir a disposici\u00f3n do libro, as s\u00faas verbas rematan: \u2018N\u00f3s non faremos dano,\/ n\u00f3s hemos\/ de\/ curar\u2019. Unha traduci\u00f3n non literaria ser\u00eda que ti, eu e calquera (n\u00f3s) temos vontade do ben para os m\u00e1is. A dureza de sentimentos que o libro transmite remata pois coa suavidade dun com\u00fan humano de querer vivir nunha sociedade constitu\u00edda por e para a xente. Para n\u00f3s.<\/p>\n<p style=\"text-align: center\">&#8212;<\/p>\n<p style=\"text-align: justify\"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp; <\/span>Un plus: o <a href=\"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-content\/uploads\/videos\/presentacion_rilleira.mp4\" rel=\"nofollow\" target=\"_blank\">v\u00eddeo da presentaci\u00f3n<\/a>. <\/p>\n<\/p>\n<\/p>\n<\/div>\n<div>Escrito por Agremon en Ribadeando, https:\/\/ribadeando.com, o blog de Ribadeo<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>&nbsp; M\u00e1is unha presentaci\u00f3n, unha festa nun rural vivo &nbsp;&nbsp; &nbsp;Remato o domingo coa impresi\u00f3n dun espazo humano, un pequeno recuncho no que case corenta persoas ti\u00f1amos o noso lugar sentados e a\u00ednda caber\u00edan m\u00e1is. Cunha vista sobre o val de Cabarcos no veci\u00f1o concello de Barreiros, pod\u00edase dicir que o espazo estaba cheo de [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[160],"tags":[],"class_list":["post-13776","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-cultura"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13776","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13776"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13776\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13776"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13776"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13776"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}