{"id":11082,"date":"2024-10-28T15:14:00","date_gmt":"2024-10-28T14:14:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-11-13T10:12:36","modified_gmt":"2024-11-13T09:12:36","slug":"en-educacion-ou-en-votacion-crise-pola","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2024\/10\/28\/en-educacion-ou-en-votacion-crise-pola\/","title":{"rendered":"En educaci\u00f3n ou en votaci\u00f3n, crise pola ‘m\u00e9trica’?"},"content":{"rendered":"<\/p>\n

<\/a><\/span><\/p>\n


\n <\/span><\/p>\n

En educaci\u00f3n ou en votaci\u00f3n, crise pola ‘m\u00e9trica’?
\n<\/span><\/p>\n

    <\/span>Ata hai pouco non sab\u00eda da chamada ‘Lei de Goodhart<\/a>‘. Esta ‘lei social’ ven dicir que cando o superar unha m\u00e9trica [no sentido dun indicador clave do rendemento, \u00e9 dicir, indicador dos logros acadados por unha persoa ou grupo en relaci\u00f3n a uns obxectivos prefixados] se converte nun obxectivo, deixa de ser unha boa m\u00e9trica para o que fose definida. Ven \u00f3 caso na educaci\u00f3n, por exemplo. Se o obxectivo dun curso remata sendo a superaci\u00f3n dunhas probas determinadas, o resultado desas probas non ter\u00e1 un significado en relaci\u00f3n coa formaci\u00f3n do alumnado que segue ese curso, sen\u00f3n s\u00f3 en relaci\u00f3n \u00e1 preparaci\u00f3n para as propias probas. Un caso pr\u00e1ctico do que remato de dicir ser\u00eda a selectividade. Se no segundo curso do bacharelato unha materia adica o seu tempo de clase a que o alumnado sexa capaz de superar a proba de selectividade correspondente a esa materia, poderase lograr que unha alta porcentaxe de alumnado pase a proba ou que a s\u00faa nota media sexa alta. Mais nese caso, o converter o pasar a proba en finalidade, fai que non sexa apta para dicir se a alumna ou alumno est\u00e1 formado na materia da proba. Ou sexa, esas probas pasan a ser literalmente iso: probas que dan acceso \u00e1 universidade. E nada m\u00e1is. En educaci\u00f3n hai m\u00e1is casos que se poden comentar, como as probas PISA, que inicialmente vir\u00edan medir o rendemento do ensino medio, ou os diversos rankings universitarios, que tam\u00e9n de xeito inicial vir\u00edan medir a ‘bondade’ dunha universidade en relaci\u00f3n \u00f3 conxunto.<\/p>\n

    <\/span>O resume do anterior par\u00e1grafo pode ser que, se instituci\u00f3ns e sociedade fan que o alumnado
\n se obsesione coa ‘nota’, o obxectivo dos discentes deixar\u00e1 de ser maximizar a aprendizaxe para pasar a ser o maximizar a s\u00faa nota, sen importar que para iso te\u00f1an que botar man de copieteo ou outros m\u00e9todos.<\/p>\n

    <\/span>A lei non \u00e9 s\u00f3 de aplicaci\u00f3n na educaci\u00f3n. Nin moito menos. Pode ser unha porta de entrada \u00f3 rexeitamento da democracia sen outra alternativa: Se o resultado que queren os partidos \u00e9 o maximizar o voto, dirixir\u00e1n as s\u00faas acci\u00f3ns a iso, e non a beneficiar \u00e1 sociedade, \u00e1 xente. De a\u00ed a diversos chanchullos hai un curto paso. E vense saltar as regras da democracia porque non se considera a uniformidade do voto ou mesmo o voto en si, que pasa a ser s\u00f3 un t\u00edtulo para exercer o poder uns anos m\u00e1is, independente do beneficio social dese poder. E pode ser por diversas circunstancias ou m\u00e9todos, e non s\u00f3 polo uso partidario de sistemas electorais cunha l\u00f3xica como a distribuci\u00f3n D’Hondt, os distritos electorais provinciais con diferente peso de cada voto ou as artima\u00f1as do ‘Gerrymandering<\/a>‘ nos EEUU para ‘aproveitar os votos’ dunha zona. As\u00ed, rematamos atopando que os votantes est\u00e1n (estamos) afondando no escepticismo sobre a sa\u00fade democr\u00e1tica dos estados, como ocorre nunha recente enquisa do N. Y. Times, que cuantifica na metade da poboaci\u00f3n a que pensa que ‘os pol\u00edticos’ (as\u00ed, en xeral, sen facer distingos a\u00ednda que haxa diferencias) non fan un bo traballo representando a xente, e en tres de cada catro que pensan que \u00e9 un desaf\u00edo para a democracia.<\/p>\n

    <\/span>As\u00ed, segundo a ‘lei de Goodhart’, a soluci\u00f3n para curar a democracia, ‘o menos malo dos sistemas de goberno’, pasar\u00eda por fiar m\u00e1is fino nos sistemas electorais. Algo que, cos enormes intereses en xogo, non \u00e9 doado.<\/p>\n

—<\/p>\n

Podcast realizado por IA a partir da entrada:<\/p>\n