{"id":10819,"date":"2006-02-28T11:31:00","date_gmt":"2006-02-28T10:31:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2024-11-12T16:16:13","modified_gmt":"2024-11-12T15:16:13","slug":"parque-paraque","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/2006\/02\/28\/parque-paraque\/","title":{"rendered":"Parque, par(a)que?"},"content":{"rendered":"<p><a onblur=\"try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}\" href=\"http:\/\/photos1.blogger.com\/blogger\/7979\/755\/1600\/parqueparaque.jpg\"><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/photos1.blogger.com\/blogger\/7979\/755\/320\/parqueparaque.jpg\" alt=\"\" \/><\/a><br \/>\n\u00c9 certo que o parque debe aproveitarse. Nembargantes, a foto de hoxe presetna medio parque ocupado, e o outro medio tam\u00e9n o est\u00e1, e non \u00e9 unha excepci\u00f3n, pois multipl\u00edcanse as ocasi\u00f3ns nas que o parque \u00e9 ocupado por carpas, amosando m\u00e1is que un aproveitamento, unha idea de que o parque en si non ten funci\u00f3n. E si a ten. Calquera que viva en Ribadeo o sabe, non fai falta defendela. Nembargantes, a ocupaci\u00f3n vai no mesmo sentido que vai uns meses, ata que foi parado &#8216;dende arriba&#8217;, se buscaba quitar m\u00e1is espazo verde \u00f3 parque nunha reforma que a Deus grazas foi rexeitada.<br \/>\nNon creo, por outra banda, que o concello propo\u00f1a os xard\u00edns privados, como o que se ve na outra imaxe, tam\u00e9n en Ribadeo, pequeno pero ben coidado e aproveitado.<br \/>\n<a onblur=\"try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}\" href=\"http:\/\/photos1.blogger.com\/blogger\/7979\/755\/1600\/xardinprivado.0.jpg\"><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/photos1.blogger.com\/blogger\/7979\/755\/320\/xardinprivado.0.jpg\" alt=\"\" \/><\/a><br \/>\nBen, hoxe toca desfile. O certo \u00e9 que ata o momento o antroido funcionou: a comisi\u00f3n non sei se o fixo ben ou o a festa funciona soa, pero a caousa marcha. Mellor as\u00ed.<\/p>\n<p>&#8212;<br \/>\nUn artigo de Hern\u00e1n, para non perder a costumbre.<\/p>\n<table style=\"color: rgb(0, 0, 0);\" border=\"1\" cellpadding=\"2\" cellspacing=\"0\" width=\"642\">\n<col width=\"124\">\n<col width=\"508\">\n<tbody>\n<tr valign=\"top\">\n<td width=\"124\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Data:  17\/11\/90 <\/span><\/p>\n<\/td>\n<td width=\"508\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Fonte: La Comarca del Eo <\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">T\u00edtulo:  A L\u00daA  (Reticencias)<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Autor: HERNAN NAVAL<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Descrici\u00f3n: a secci\u00f3n reticencias    era unha secci\u00f3n fixa na comarca e este artigo foi un dos    primeiros en participar desta secci\u00f3n&#8230; iron\u00eda,    alegor\u00edas, filosof\u00eda, pol\u00edticas, poes\u00eda&#8230;que    dicir. Entenderiano catro gatos e os que non o entenderan dir\u00edan    <em>..es buen chico pero si se dedicara a dirigir la banda&#8230;.<\/em>neste    artigo se define coma axitador cultural: creo que \u00e9 a    mellor definici\u00f3n que se pode dar da s\u00faa persona.  <\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Comentarios:<br \/>\n<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n<p align=\"center\"><span style=\"font-size:130%;\"><u><strong>A L\u00daA<\/strong><\/u><\/span><\/p>\n<p align=\"right\"><span style=\"font-size:85%;\"><strong>HERN\u00c1N NAVAL<\/strong><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\"> A marxe as singularidades do debut da banda ribadense nos l\u00edmites territoriais da trascendencia que non se bateran, temo que 1992 vaia ser, s\u00f3, o ano da pompa e circunstancia recriadora da ignominia do V Centenario de que un indigno tocaio meu, remoto predecesor de Hormaechea, marchase de copas a M\u00e9xico. A prop\u00f3sito xa campea, xunto \u00e1 necedade, o provincianismo. \u00bfPor qu\u00e9 non lle disputar a Baiona a oriundez de Crist\u00f3bal Col\u00f3n?<\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\"> De se realizar a ideia que en virtude da mi\u00f1a condici\u00f3n de vicepresidente da Federaci\u00f3n de Asociaci\u00f3ns Culturais galegas (entidade fundada e presidida durante os seus primeiros pasos polo agora alcalde de Ribadeo) me transmitiu hai meses o presidente da Asociaci\u00f3n Cultural \u201cLeiras Pulpeiro\u201d, de Mondo\u00f1edo, que pretende a organizaci\u00f3n polas asociaci\u00f3ns da comarca dunhas Olimpiadas Populares da Mari\u00f1a (bolos, chave, billarda&#8230;) paralelas \u00e1s de Barcelona, non conf\u00edo en que estas ga\u00f1asen caracteres m\u00e1is grandes nas p\u00e1xinas da historia que o mostacho de Maragall.<\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\"> O que quero dicir \u00e9 que no 92 vai ser farto dif\u00edcil competir publicitariamente con \u201cla Pinta, la Ni\u00f1a y la Santa Mar\u00eda\u201d e m\u00e1is co Cobi de Mariscal, e que por iso ha pasar desapercibido, alomenos aqu\u00ed, de non remedi\u00e1rmolo os axitadores culturais, ao que xa apelo, o primeiro centenario do nascimento en Berl\u00edn do pensador Walter Benjamin. Porque do que hab\u00eda ser o preludio desa efem\u00e9ride, o cincoenta cabodano do suicidio de Benjamin por sobre-dose de morfina nunha s\u00f3rdida pensi\u00f3n de Port-Bou a noite dun 26 de setembro de 1940, asediado pola Gestapo e ao non obter refuxio das autoridades franquistas, acord\u00e1ronse catro fil\u00f3sofos ociosos na Universidade de Barcelona. Na de Barcelona, precisamente.<\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\"> Part\u00edcipe de heterodoxia l\u00facida da Escola de Frankfurt, e marxista: xudeu que hoxe avergo\u00f1ar\u00edase perante os adoqu\u00edns anagados de sangue palestina de Xerusal\u00e9n.<\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\">Benjamin fasc\u00edname porque \u00e9 xenial harmonizando poes\u00eda e filosof\u00eda: \u201cDos dous ti\u00f1a que ser eu, \u00e1 forza, o primeiro en ver o outro. Pois de terme rozado ela cunha fa\u00edsca da s\u00faa ollada, eu ter\u00eda voado polos aires como un dep\u00f3sito de munici\u00f3ns (<strong>Einbahnstrasse<\/strong>). Alfaguara ven de re-editar a versi\u00f3n espa\u00f1ola de <strong>Berliner Kindheit um neunzehnhumdert (Infancia en Berl\u00edn hacia 1900)<\/strong>, incursi\u00f3n auto-biogr\u00e1fica cuxa leitura agora, no intre da unificaci\u00f3n, pode resultar un profil\u00e1ctico exercicio de orgullo por pasaxes pret\u00e9ritos perante o futuro incerto. O cap\u00edtulo <strong>A l\u00faa<\/strong> comeza as\u00ed: \u201dA luz que flue da l\u00faa non vai dirixida ao cen\u00e1rio da nosa existencia diurna\u201d.<\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\"> Di\u00e1fana a l\u00faa na noite de Ribadeo desde hai un tempo. Moderando por un instante a persistente alegor\u00eda, dir\u00eda que desde que hai m\u00e1is de tres anos unha maior\u00eda dos eleitores decidiron con criterio <strong>benjaminiano<\/strong>&#8230; Mellor retorno o proceso metaf\u00f3rico, non digan: desde que unha maior\u00eda non suficiente decidiu que \u201ca l\u00faa tivera un xogo f\u00e1cil con este existir\u201d (Walter, <strong>dixit<\/strong>). Hoxe, un dedo limpio e forte aponta outra vez \u00e1 l\u00faa: o porto exterior, por exemplo. E como no proverbio chin\u00e9s, o idiota olla o dedo&#8230;<\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size:85%;\"> Ser\u00eda mester en meio ano folgar a precariedade, sobrar a escasez, facer absoluto do que agora \u00e9 relativo&#8230; para mellor ver a l\u00faa a\u00ednda, e para que nengunha desesperanza xurda en n\u00f3s como a que xurdiu en Walter Benjamin polo fenecido Berl\u00edn da s\u00faa nenez: \u201cSen embargo, xa estaba desperto, cando tratei de entregarme a estas palabras. E s\u00f3 ent\u00f3n, o espanto, co que a l\u00faa acababa de me cubrir, semellaba ani\u00f1ar en min para sempre e sen esperanza. Pois a diferencia doutros, este despertar non fixou a s\u00faa meta no so\u00f1o, sen\u00f3n que me descubriu que o governo da l\u00faa, que experimentara sendo neno, agardaba at\u00e9 outro evo\u201d.<\/span><\/p>\n<table style=\"color: rgb(0, 0, 0);\" border=\"1\" cellpadding=\"2\" cellspacing=\"0\" width=\"642\">\n<col width=\"124\">\n<col width=\"508\">\n<tbody>\n<tr valign=\"top\">\n<td width=\"124\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Data: ? <\/span><\/p>\n<\/td>\n<td width=\"508\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Fonte: ?<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">T\u00edtulo: Palabras con Hern\u00e1n<br \/>\n<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Autor: Luis Romay G. Arias<br \/>\n<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Descrici\u00f3n: lembranza de Hern\u00e1n<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<tr>\n<td colspan=\"2\" valign=\"top\" width=\"636\">\n<p><span style=\"font-size:85%;\">Comentarios: t\u00edveno traspapelado, e agora non sei de onde o saquei. T\u00e9\u00f1oo escaneado e \u00e9 posible que algunha verba non se corresponda co orixinal. Asemade, aparece no escaneo \u00f3 final un &#8217;76&#8217; que int\u00fao como n\u00famero de p\u00e1xina dalgunha publicaci\u00f3n.<br \/>\n<\/span><\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n<p><span style=\"font-weight: bold;\">Palabras con Hern\u00e1n<\/span><\/p>\n<p>Recuerdo que era una tarde de frescura, con brisa suave, con un cielo completamente despejado. Un amigo ten\u00eda la pretensi\u00f3n de buscar m\u00fasica, de que unas manos inspiradas se acercaran a unos poemas que hab\u00eda logrado. De tal manera, que eligi\u00f3 a uno que gastaba sus esfuerzos, todos sus alientos, en Ribadeo.<br \/>\nFuimos, pues, a buscarlo, salimos a su encuentro. Yo conservaba un ligero recuerdo, un inolvidable recuerdo, de haber entrado un d\u00eda en la Casa del Mar. Fuera con motivo de un recado, algo insignificante. Una legi\u00f3n de atriles me sali\u00f3 al paso, me impresion\u00f3 incluso. Al tender la vista hacia el lado, vi a un entusiasmado se\u00f1or. Deb\u00eda estar dando clase, pues hab\u00eda una partitura en su correspondiente atril. Al salir, me dijeron que era el director de la banda, a quien reconoc\u00ed, por fotos en peri\u00f3dicos. Pues bien, a este se\u00f1or, que libraba batallas con su batuta, era al que mi amigo quer\u00eda ver, escuchar, entonarle un ruego, tocarle su fibra musical.<br \/>\nSin duda, caer en la tentaci\u00f3n es bocado que, a diario, se nos ofrece. Al o\u00edr que se trataba de una petici\u00f3n, sac\u00f3 un rato para acompa\u00f1arnos. Mi amigo le expres\u00f3 su plan, se lo expuso con galanura galaica. Se trataba de que le creara una m\u00fasica, se trataba de darle vida a la solitaria letra.<br \/>\nLo primero que me extra\u00f1\u00f3, es que el se\u00f1or hablaba en gallego. L\u00f3gico, estaba en su tierra. Mi amigo  sab\u00eda corresponderle. Como nunca lo practiqu\u00e9, tem\u00eda mediar, d\u00e1rmelas de gallegoparlante, y me circunscrib\u00ed a o\u00edr aquel di\u00e1logo. Mi amigo fue listo, se pleg\u00f3, r\u00e1pido, al gallego. El se\u00f1or estaba en su salsa, en su chica patria. Yo admiraba aquel estar, aquel ser gallego, aquel hablarlo, porque le brotaba del alma. Me di cuenta, tambi\u00e9n, de su amor a Galicia, de su adoraci\u00f3n por lo gallego, del h\u00f3rreo a la gaita, del cedazo a la c\u00e1scara. Se comprometi\u00f3 con su amigo. Le pidi\u00f3 un plazo, pues que estaba desbordado en trabajo. Se refirieron a temas ling\u00fc\u00edsticos, pasaron a temas pol\u00edticos. En poco tiempo, hicieron un buen repaso.<br \/>\n-No te preocupes. No puede ser con la rapidez que quisiera, mas ya s\u00e9 que me comprendes.<br \/>\n-Es que tengo un inter\u00e9s loco, chico.<br \/>\nFuimos a tomar algo<breog\u00e1n>. Para m\u00ed, toda la conversaci\u00f3n de ellos fue un cantar, pues el dulc\u00edsimo gallego es m\u00fasica en s\u00ed mismo. Est\u00e1bamos frente a la puerta. En esto veo que se cuelga de una rama un jilguero, deb\u00eda ser reci\u00e9n nacido. Ten\u00eda en las alas unas pinceladas amarillas. De repente, vino otro mayor, con una melod\u00eda en el pico. Era rid\u00edculo que yo no interviniera, por no dar a mis labios el poco gallego que s\u00e9, una cosa rara sent\u00eda, era un pudor lingual. Acababa nuestra estancia, me dirig\u00ed a \u00e9l, pues quer\u00eda saber su opini\u00f3n, que ya sab\u00eda. Cortante, le expuse:<br \/>\n-A la hora de elegir, con qu\u00e9 nos quedamos, \u00bfcon la m\u00fasica o con la palabra? -Con la m\u00fasica- me respondi\u00f3.         .<br \/>\nEn esto, las cercanas campanas comenzaron de tal manera a sonar, que achicaron mis palabras. Qu\u00e9 sonoridad, qu\u00e9 entonaci\u00f3n al divino despertar.<br \/>\nCuando aquella balada se acab\u00f3, quise hacer un esfuerzo, valer mi teor\u00eda:<br \/>\n-Pero es que la palabra lo es todo&#8230; La palabra&#8230;<br \/>\n-La m\u00fasica, la m\u00fasica.<br \/>\nVi una vocaci\u00f3n encendida, un hombre enclaustrado en la noble piedra de Ribadeo, impartiendo deliciosas lecciones, arriesgados modales. Un hombre que sacrificaba las tardes azules a la m\u00fasica, excursiones a las campi\u00f1as y bosques, vistas al infinito mar.<br \/>\n\u00bfY ahora? Hern\u00e1n, me dirijo a ti:<br \/>\n-M\u00e1ndale a mi amigo tu composici\u00f3n, que te han de ayudar los \u00e1ngeles. M\u00e1ndasela envuelta en una ola, en el rumor de un rama, en el chorrear de una fuente, en el silencio de una estrella, que yo te doy mi oraci\u00f3n, hecha palabra.<br \/>\nLuis Romay G.Arias<br \/>\n<\/breog\u00e1n><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u00c9 certo que o parque debe aproveitarse. Nembargantes, a foto de hoxe presetna medio parque ocupado, e o outro medio tam\u00e9n o est\u00e1, e non \u00e9 unha excepci\u00f3n, pois multipl\u00edcanse as ocasi\u00f3ns nas que o parque \u00e9 ocupado por carpas, amosando m\u00e1is que un aproveitamento, unha idea de que o parque en si non ten [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federate","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[51,26],"class_list":["post-10819","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria","tag-hernan-naval","tag-medio"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10819","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10819"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10819\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10819"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10819"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10819"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}