D\u00eda de festa no traballo. O pobo amanece calmo, despois dunha noite que non o foi tanto, pero sen chegar, nin moito menos, \u00e1 do d\u00eda anterior. Pouco a pouco ir\u00e1nse enchendo as r\u00faas, e a medio d\u00eda de seguro aparecer\u00e1n populosas. Algo semellante ocorrer\u00e1 en toda Espa\u00f1a. Nas cidades m\u00e1is grandes, manifestaci\u00f3ns sindicais.
\nNembargantes, estamos en \u00e9poca de retroceso dos dereitos dos traballadores que tanto costaron paraq conseguilos. A mesma data implica unha lembranza de mortes en prol de facelo. \u00c9 dicir, dereitos conseguidos con sangue est\u00e1nse a perder hoxe pouco apouco a cambio (\u00e1s veces que saen mellor) de alg\u00fan carto m\u00e1is que se leva o vento en pouco tempo. A precariedade no emprego cunde, e o aumento non normativo da duraci\u00f3n do d\u00eda laboral, tam\u00e9n. Ve\u00f1en de f\u00f3ra xentes que buscan desesperadamente con que manterse, e v\u00e1nse empregos a sitios onde \u00e9 m\u00e1is barato. Mentres, te\u00f1o diante unha longa reportaxe: “Endeudados hasta las cejas” (El pa\u00eds, onte) o que implica que o impulso para consumir que se nos mete nas veas nos elva \u00f3 endebedamento e as\u00ed, \u00f3 traballo como sexa para poder pagar. \u00c9 dicir, noutro nivel a anos luz na pr\u00e1ctica, pero a mentalidade \u00e9 parella \u00e1 dos inmigrantes que ve\u00f1en en patera: sobrevivir traballando.
\nVai varios s\u00e9culos xa que os chamados ‘ludditas’ (non por seren afeizoados \u00f3s xogos ou \u00e1 loita, sen\u00f3n por seren seguidores dun tal Ludd) trataban \u00e1 destrucci\u00f3n das m\u00e1quinas como cami\u00f1o para destru\u00edr a escravitude que supu\u00f1a o traballo asalariado. Hoxe \u00e9 o mesmo traballo asalariadoo que destr\u00fae m\u00e1qinasnn sitio para po\u00f1elas noutro con menos salario. E cada vez m\u00e1is, imp\u00f3n unhas normas de semellanza entre traballo asalariado e escravitude.
\nVe\u00f1a todo a conto de que o primeiro t\u00edtulo que se me ocorreu para hoxe foi o de ‘o control dun pobo’, pois \u00f3 fin, \u00e9se \u00e9 o tema: quen controla Ribadeo, por exemplo? E atop\u00e1monos b\u00e1sicamente, a\u00ednda que non exhaustivamente, con tres tipos de xente: as vellas familias de alg\u00fan tipo de raigame, os novos ricos da construci\u00f3n ou hosteler\u00eda e os que tratan coa pol\u00edtica de partido. \u00c9 dicir, os herdeiros dos que se soen considerar vellos caciques (*), aqueles \u00f3s que os cartos parece situar por riba dos dem\u00e1is e os que coido que se poden chamar novos caciques por comparaci\u00f3n cos caciques de antano. A cousa non ir\u00eda a m\u00e1is, se se poidera facer un cambio nunha palabra que, \u00f3 meu entender, est\u00e1 lonxe de facerse: control por … gu\u00eda? liderazgo? Ambas palabras te\u00f1en connotaci\u00f3ns maoistas, nazis… Haber\u00e1 que voltar sobre o tema, pero non hoxe: \u00e9 d\u00eda dos traballadores, e \u00e9 preciso disfrutar da ilusi\u00f3n de que contamos para algo.
\n(*) Polos suspicaces, transcribo a definici\u00f3n de cacique dun diccionario<\/a>: <\/p>\n
| \n<\/td>\n | s.m. <\/em> 1. Xefe nalgunhas tribos de indios de Am\u00e9rica Central e do Sur. O cacique daquela tribo recibiunos ben. <\/em><\/span> <\/em><\/span> 2. fig. Persoa que exerce excesiva influencia e poder na pol\u00edtica e na econom\u00eda dunha vila ou comarca. Por esta vez, os caciques non van ga\u00f1a-las elecci\u00f3ns. <\/em><\/span> <\/em> <\/span> <\/em> <\/em><\/span> <\/em> <\/span> <\/em><\/span> <\/em> <\/em> <\/em> <\/em><\/span> <\/em><\/span> <\/em> <\/em><\/span> <\/em> <\/span><\/small><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" D\u00eda de festa no traballo. O pobo amanece calmo, despois dunha noite que non o foi tanto, pero sen chegar, nin moito menos, \u00e1 do d\u00eda anterior. Pouco a pouco ir\u00e1nse enchendo as r\u00faas, e a medio d\u00eda de seguro aparecer\u00e1n populosas. Algo semellante ocorrer\u00e1 en toda Espa\u00f1a. Nas cidades m\u00e1is grandes, manifestaci\u00f3ns sindicais. Nembargantes, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federate","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10758","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10758","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10758"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10758\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10758"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10758"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/ribadeando\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10758"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}} |