-
ESCUDO-NON ESCUDO HERÁLDICO DA CAPELA DA ATALAIA. Francisco José Campos Dorado
Esta preciosa capela é a máis ou unha das máis antigas de Ribadeo, que data posiblemente do tempo de Fernando II (rei 1157-1188), e está dedicada a devoción da Trindade, cuxa imaxe se atopa no ático do retablo do altar maior, e no centro está a imaxe da Virxe do Carme, patroa dos mariñeiros. Vulgarmente…
-
ESCUDO DE ARMAS DA RÚA ATALAIA. Francisco José Campos Dorado
Na rúa Atalaia, situada o fondo da rúa Trinidad, nunha casa pintada de cor marelo escuro, onde viviu o ben recordado veciño Manolín de Peruxo e súa dona Dª Maruja Mir, na fachada principal está este deteriorado escudo español (foto supra) e case destruído, que pola forma dos cortes transversais na bordura e nos marcos…
-
CASA BRASONADA DA RÚA DA ATALAIA. Francisco José Campos Dorado
Baixando desde a Praza de Abaixo pola Rúa Trinidad, o fondo, torcendo a man dereita para subir a capela, está a rúa da Atalaia. A primeira casa, a dereita, é a magnífica Casa Indiana de Dª Panchita Acevedo. Enfronte, pintada de cor marelo escuro está a casa onde vivía o noso ben recordado veciño Manolín…
-
Distinguindo en torno á Atalaia
No apartado A Mariña de El progreso de 15 de decembro de 2009 aparece na segunda páxina o título “El ascensor panorámico de A Atalaia empezará a funcionar en febrero”, seguido do subtítulo “Es el primero de estas características en la comarca y revalorizará una zona del casco antiguo”. Estiven mirando a nova polo miúdo…
-
Miradas dende (e para) a Atalaia
Parafraseo o título do boletín da Atalaia para agrupar nun só título doce fotografías tomadas hai unha semana. Pode que fora mellor ilas desgranando pouco a pouco, explicándoas, comentándoas, facendo ver a interrupción visual en algo que noutro momento foi mirador e agora queda como balcón sobre Porcillán. Decidín non facelo así agora (quizáis máis…
-
O ascensor da Atalaia, onte
Pouco a pouco váise consolidando a estrutura e exterior do ascensor fronte á Ría de Ribadeo. Coido que a foto pode cdonsiderarse xa como unha vista definitiva. Atrás queda pois a Atalaia como mirador sen moita interferencia humana, e diante, a estrutura a manter no futuro. Seguiremos a preguntarnos o por que. O non facelo…

