{"id":77,"date":"2020-11-06T00:30:21","date_gmt":"2020-11-05T23:30:21","guid":{"rendered":"https:\/\/luciaferro.es\/posts\/quen-son-eu\/"},"modified":"2020-11-06T00:30:21","modified_gmt":"2020-11-05T23:30:21","slug":"quen-son-eu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/2020\/11\/06\/quen-son-eu\/","title":{"rendered":"Quen Son Eu?"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/luciaferro.es\/images\/quensoneu.jpg\" alt=\"Featured image of post Quen Son Eu?\" \/><\/p>\n<figure><img decoding=\"async\" src=\"https:\/\/luciaferro.es\/images\/libre.jpg\" \/>n<\/figure>\n<p>nn<\/p>\n<p>Para comezar vou a desculparme con aquelas persoas que se sintan ofendidas ou que non desexasen que esta historia fose publicada. Non a escrib\u00edn en procura de xustiza, xa \u00e9 tarde para elo. Sae da culpa que tantos anos arrastrei por non ter podido salvar a meus pais. \u00c9 simplemente un reclamo da mi\u00f1a existencia. S\u00f3 busco liberar o meu pensamento para deixar de sufrir por dentro. As\u00ed que perd\u00f3n se a mi\u00f1a liberdade che produce dano, esa non \u00e9 a mi\u00f1a intenci\u00f3n.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Se queredes sentir o mesmo ca min:nn<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Te\u00f1o trece anos. \u00c9 venres. Mi\u00f1a nai, enferma de cancro s\u00e9ntese con ganas de vivir. Mi\u00f1a irm\u00e1 e m\u00e1is eu somos felices v\u00e9ndoa desfrutar da vida como nunca antes fixera. Sa\u00edmos a tomalos vi\u00f1os. Esa xa \u00e9 a rutina habitual de pap\u00e1. Cada tarde, sobre as sete, comeza a dar voltas inquietamente pola aira. Hai algo que lle falta, algo que o desasosega. Mam\u00e1 ponse a saia vermella que tanto a favorece. Eu quero axudala e intento peitear a s\u00faa perruca. Non o consigo facer ben as\u00ed que p\u00eddolle axuda a mi\u00f1a irm\u00e1. Ela, de mala gana, ens\u00edname de t\u00f3dolos xeitos. Mam\u00e1 est\u00e1 fermosa. A perruca est\u00e1 acabada de peitear e os beizos locen unha cor granate que parece darlle forzas. S\u00e9ntese feliz. Finalmente marchamos os catro no noso novo Seat Ibiza de segunda man.nTomar os vi\u00f1os tr\u00e1tase de facer unha ruta polos diferentes bares do municipio. En cada local t\u00f3mase un vi\u00f1o e os amigos invitan a outro. Desa maneira pronto p\u00e9rdela conta ata que chega a media noite e te atopas no \u00faltimo bar esperando a tan soada derradeira.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Pap\u00e1 est\u00e1 borracho. Non \u00e9 novidade para ningu\u00e9n. Mam\u00e1 non o est\u00e1, o alcohol non \u00e9 compatible con o tratamento que est\u00e1 a tomar. A\u00ednda que a veces parece que lle gustar\u00eda poder beber para soportar mellor o sufrimento que lle provoca que meu pai se entregue ao alcohol m\u00e1is que a si mesmo. Eu tam\u00e9n sinto vergo\u00f1a, non quero estar al\u00ed, non desa maneira. Busco a mi\u00f1a irm\u00e1 coa mirada. Ela tam\u00e9n est\u00e1 inc\u00f3moda pero finxe darlle todo igual. Non sei se \u00e9 para anoxar a meu pai ou para imitar a valent\u00eda de mi\u00f1a nai. Non me tranquiliza. Miro ao meu arredor tratando de atopar unha soluci\u00f3n \u00e1 situaci\u00f3n. Quero axudar, quero coidar de mam\u00e1.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Todo o mundo no bar sabe o que est\u00e1 a ocorrer. Alg\u00fans intentan axudar. Ve\u00f1a matach\u00edn, que ma\u00f1\u00e1 \u00e9 outro d\u00eda. Escoita \u00e1 t\u00faa muller, oh, que n\u00f3s tam\u00e9n marchamos, non v\u00e9s que xa non hai para onde ir? Non, amigo, non che po\u00f1o m\u00e1is vi\u00f1o que xa che da que facer aguantar a copa.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Outros rin as s\u00faas gracias ou fican mirando dende un recuncho. Ten moito vicio pero non lle fai mal a ningu\u00e9n. Hainos moito peores.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Mam\u00e1 empregou a s\u00faa pose m\u00e1is autoritaria, mi\u00f1a irm\u00e1 fixo uso do seu inconformismo innato que nunca o deixaba indiferente e eu saquei a mi\u00f1a mellor interpretaci\u00f3n de nena inofensiva que sempre o calmaba. Non sei como pero pap\u00e1 cami\u00f1a cara o coche e tras uns cantos xogos remata por darlle as chaves do coche a mi\u00f1a nai. El entra no asento traseiro do coche e eu canda el para mantelo tranquilo. Mi\u00f1a irm\u00e1 oc\u00fapase de manexar a ansiedade que mi\u00f1a nai sofre cada vez que ten o volante entre as mans: rec\u00f3rdalle que a pesares de ter un accidente cando era m\u00e1is nova sabe perfectamente conducir.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Por fin, na casa. Onde se sup\u00f3n que eu me deber\u00eda sentir segura. Abrimos a porta da entrada e acompa\u00f1amos ao borracho ata a coci\u00f1a. O corredor da casa \u00e9 amplo pero el vai tocando ambas paredes. D\u00e9ixase caer sobre a cadeira m\u00e1is pr\u00f3xima \u00e1 coci\u00f1a de le\u00f1a. Eu temo que caia e que volvamos a ter que ir a urxencias coma a \u00faltima vez. Houbo sorte. Mam\u00e1 ofr\u00e9celle sopa de cocido. Ela sabe que \u00e9 a preferida de pap\u00e1 e por iso a mi\u00fado a deixa preparada. Pap\u00e1 acepta fretando as mans e cun sorriso. Todas temos a esperanza de que o calmar\u00e1 o suficiente como para que lle entre o sono. Namentres mi\u00f1a irm\u00e1 acende o lume e eu doulle conversa. A maior\u00eda das veces non estou de acordo co que me di, pero eu sempre lle dou a raz\u00f3n. Se quere esbardallar sobre algunha persoa eu falo mal dela. O mellor sempre \u00e9 levar o tema \u00e1 pol\u00edtica. A\u00ed el pode liberar enerx\u00eda sen que ningu\u00e9n en concreto sexa o seu obxectivo. Mais hoxe est\u00e1 doente. Sen rematar o prato de sopa \u00e9rguese e comeza a rexistrar o bolso de mi\u00f1a nai o cal colga dunha cadeira. Mam\u00e1 preg\u00fantalle que busca. Non contesta, ela xa o sabe e el sabe que ela xa o sabe. \u00c9 o mesmo xogo de sempre. Onde est\u00e1n as chaves do coche? Voume.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Non importa cantas veces lle expliques que non est\u00e1 en condici\u00f3ns de conducir. Tampouco o vas a convencer con iso de que seguro que est\u00e1 pechado. Cando pap\u00e1 estaba borracho s\u00f3 se trataba dunha cousa: levar a contraria. E mam\u00e1 non \u00eda a darlle as chaves do coche para que se fose matar por a\u00ed, a el e a sabe deus quen m\u00e1is. Como consecuencia pap\u00e1 comeza a soltar comentarios ofensivos. Non lle chama puta a ningu\u00e9n porque sabe que non lle funciona. Dinos cousas desapiadadas que saiba que nos vaia a facer reaccionar. A ver cando te casas e deixas de darme a lata. Aqu\u00ed faise o que eu diga que para iso son o home. E ti que cres que me vas a facer se es unha nena pequena, se quero m\u00e1tote dun golpe. Estaba claro que pap\u00e1 quer\u00eda irse. El sab\u00eda que nos estaba a facer dano. A\u00ednda as\u00ed mam\u00e1 quere que se quede para poder coidalo. E a\u00ednda as\u00ed mam\u00e1 non lle da as chaves porque teme que te\u00f1a outro accidente e que esta vez morra algu\u00e9n. Pap\u00e1 goza do momento, podo velo nos seus ollos: Non sabe como facer que mam\u00e1 lle deixe matarse, sendo un alc\u00f3lico ou nun accidente de tr\u00e1fico. Dalle igual.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Eu non sei como dicirllo a mam\u00e1. Estalle a dar un ataque de p\u00e1nico.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Non sei como dicirllo a mi\u00f1a irm\u00e1. Estalle a dar un ataque de ira e non para de berrar.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Mam\u00e1 di que vai durmir. Que el que faga o que queira pero que vaia andando. \u00c9 un truco barato pero, nel, \u00e1s veces funciona. Pap\u00e1 s\u00e9guea polo corredor e n\u00f3s atr\u00e1s deles. El non fala. Sabe o que quere, quere as chaves do coche. Xa sabes, para anestesiarse bebendo e morrer a gran velocidade. Agora atop\u00e1monos enfronte \u00e1 porta do seu cuarto, xusto no recibidor da casa. Mam\u00e1 e pap\u00e1 pelexan polas chaves como o fago eu no colexio cando o mat\u00f3n da clase me quita o caderno. Pap\u00e1 consegue as chaves por un segundo pero enseguida lle caen ao chan. Cambal\u00e9ase tanto polo alcohol que bate contra as plantas que decoran a entrada. Os tarros caen ao chan. Os pedazos de louza e a terra c\u00f3breno todo. El non se fixo dano a\u00ednda que fose iso o que el quer\u00eda. Aproveitando a confusi\u00f3n mam\u00e1 colle novamente as chaves e unha vez m\u00e1is r\u00f3galle que non se vaia ou que polo menos non conduza esta noite. Pap\u00e1 volve a advertila pois ten medo de que ela non lle deixe marchar. \u201c\u00c9 o meu coche e se quero levalo, l\u00e9voo.\u201d Cando ten dor, pap\u00e1 non dubida. Sabe canta dor ten, as\u00ed que tal coma fixo seu pai, busca no alcohol un analx\u00e9sico. Sen previo aviso agarrou a mam\u00e1 polo pulso. Fac\u00edao de cando en vez. A primeira vez que mo fixo ti\u00f1a eu sete anos. Mam\u00e1 berra que a solte. Pap\u00e1 aperta m\u00e1is forte. \u201cD\u00e9ixaa! Por favor.\u201d Pap\u00e1 retorce o brazo ata que a inmobiliza para as\u00ed quitarlle as chaves da man. Ese \u00e9 o momento no que sei que lle podo pegar. Peg\u00e1moslle ata que a solta. Mi\u00f1a irm\u00e1, enfadada, empurra a mam\u00e1 dentro do cuarto. Pap\u00e1 est\u00e1 no chan e comeza a erguerse. Mi\u00f1a nai chora e mi\u00f1a irm\u00e1 berra o meu nome. Eu tam\u00e9n entro no cuarto. Fechamos a porta co pasador. Estamos atrancadas. Mam\u00e1 ten as chaves e Pap\u00e1 dem\u00e1ndaas dende f\u00f3ra. De s\u00fapeto fica en silencio.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Sabedes ese momento de tensi\u00f3n no que non sabes se todo est\u00e1 a punto de se calmar ou se unha gran bomba est\u00e1 a punto de explotar? Esa sensaci\u00f3n faiche tremer coma unha \u00e1rbore nun d\u00eda de vento tolo. S\u00e9nteste indefensa e non ves maneira de retomar o control da situaci\u00f3n. Entro en p\u00e1nico e quero chorar, pero algo no meu interior me di que se o fago serei unha choromicas. Mam\u00e1 comeza a chorar e a pedirnos perd\u00f3n. Xustifica as s\u00faas decisi\u00f3ns explic\u00e1ndonos canto amor nos quere dar pero non pode. Cando lle dicimos que nos fai moito dano, chora.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Bum! O primeiro golpe faille vibrar \u00e1 porta e resoa por todo o cuarto. Podo ver como a fechadura loita por manterse no seu sitio. Mam\u00e1 quere razoar con el. Bum! Bum! Bum! Os golpes parecen atravesar a porta coma ondas de radio. Podo sentilos no meu corpo porque cada vez que se escoita un o meu coraz\u00f3n acel\u00e9rase un par de revoluci\u00f3ns. Bum! Crash! Este \u00e9 o momento no que descubro que meu pai non est\u00e1 a petar na porta coma un tolo. Pap\u00e1 est\u00e1 a tumbar a porta cunha maza. A madeira quebra pouco a pouco segundo os golpes caen. Preg\u00fantome se eu ser\u00eda capaz de levantar semellante pedazo de ferro. Lembro que unha vez o intentara e non me fora f\u00e1cil levantalo s\u00f3 uns cent\u00edmetros.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Mam\u00e1 segue a rogarlle que pare. Mi\u00f1a irm\u00e1 r\u00f3galle a mi\u00f1a nai que nos ame. Eu p\u00eddolle a deus que todo se dete\u00f1a por un momento por que non podo pensar. Decido unirme a mi\u00f1a irm\u00e1. Eu tam\u00e9n lle pido a mi\u00f1a nai que o deixe ir. Que se non se mata el por a\u00ed mataranos a n\u00f3s aqu\u00ed. Mam\u00e1 non nos escoita. Pap\u00e1 conseguiu facer un burato na madeira e agora mete a man por el. Case alcanza a fechadura. Suplicamos unha vez m\u00e1is. Dec\u00e1tome de que estou a tremer porque case non noto as mi\u00f1as pernas. Te\u00f1o medo, moito, porque sei que se meu pai atravesa a porta ir\u00e1 directamente ao pescozo de mi\u00f1a nai para logo tirala no chan e rebentarlle a cabeza contra o terrazo. Non ser\u00eda a primeira vez. Coma aquela outra vez que estaba borracho e discut\u00eda con mi\u00f1a irm\u00e1. Tirouna no chan da aira e deulle un golpe na cabeza contra o chan. Por sorte non hab\u00eda rocha ningunha e por sorte apareceu meu irm\u00e1n maior no \u00faltimo momento para deter o que fose que fose a facer.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Eu d\u00edgolle a pap\u00e1 que lle lanzarei as chaves a trav\u00e9s do burato. Mam\u00e1 n\u00e9gase por cent\u00e9sima vez. Por amor, por medo, por vergo\u00f1a, non o sei. N\u00e9gase. Non importa porque eu e mi\u00f1a irm\u00e1 estamos nunha misi\u00f3n. Vamos a protexela a\u00ednda que ela non queira. Agora pelexamos con mam\u00e1 ata que lle quitamos as chaves. Pap\u00e1 alcanzou o fecho e est\u00e1 a punto de abrir a porta. Mi\u00f1a irm\u00e1 agarra a mam\u00e1 e eu corro cara a porta e guindo as chaves a trav\u00e9s dela. A\u00ed as tes. Vaite e m\u00e1tate por a\u00ed se queres! Pap\u00e1 marcha e n\u00f3s quedamos tremendo.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Durante uns minutos ficamos abrazadas unhas \u00e1s outras. Despois mam\u00e1 desculpase pero n\u00f3s estamos enfadadas porque as nosas vidas valen menos que as do seu marido. E ent\u00f3n d\u00e9ixome levar pola ira. Preparo unha maleta para pap\u00e1. Roupa, zapatos, menci\u00f1as. Non esquezo nada que poida precisar. Meto as s\u00faas p\u00edlulas para a dor reum\u00e1tica e os distintos inhaladores que o mante\u00f1en vivo. O que quero non \u00e9 botalo da casa, s\u00f3 quero que escarmente. Que ao volver comprenda o que pode perder. Como fac\u00eda mam\u00e1 cando finx\u00eda marchar da casa para que el non se fose de vi\u00f1os outra vez. Ao fin e ao cabo aquilo funcionara ata que el se decatou de que mam\u00e1 sempre volv\u00eda. E agora eu estaba desesperada. Remato coa maleta e col\u00f3coa na porta da casa. Pecho as portas e deixo a chave atravesada. Cerro as vent\u00e1s e baixo as persianas. Esta noite aqu\u00ed non entra.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>Pap\u00e1 foi durmir \u00e1 casa de seus pais onde tam\u00e9n viv\u00eda s\u00faa irm\u00e1. Mi\u00f1a t\u00eda chamou ao d\u00eda seguinte para escoitar a historia completa. O mellor amigo de meu pai, quen pouco tempo despois se quitou a vida, tam\u00e9n quixo escoitar o meu testemu\u00f1o. Eu non quer\u00eda dar o brazo a torcer, non quer\u00eda deixarlle volver. O amigo de pap\u00e1 era o mellor que tivera nunca. Quer\u00eda axudarlle a deixar de beber porque el xa perdera a s\u00faa familia por mor do alcohol. Prometeume que o axudar\u00eda lev\u00e1ndoo a traballar con el para que non tivese tanto tempo libre para ir ao bar. Mi\u00f1a t\u00eda pola contra, ensinoume unha importante lecci\u00f3n de vida. Meu av\u00f3 tam\u00e9n foi un alc\u00f3lico empedernido durante a maior parte da s\u00faa vida as\u00ed que eu escoiteina. Eu tiven que vivir o mesmo ca ti e sigo aqu\u00ed. Ela probablemente viviu algo moito peor. Non o podo saber xa que agora non nos falamos. Finalmente ced\u00edn. A pap\u00e1 non o quer\u00edan na casa na que nacera e parec\u00eda que eu non \u00eda a morrer por medrar cun pai as\u00ed. Ese d\u00eda aceptei vivir con medo e as\u00ed o fixen durante anos. Hoxe escr\u00edboo aqu\u00ed para deixar de facelo. Porque o que m\u00e1is nos aterra e pensar que non nos merecemos ese amor que chaman vida.<\/p>\n<p>n<\/p>\n<p>E se agora vos come a pena por dentro:nnnnn<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>n nn Para comezar vou a desculparme con aquelas persoas que se sintan ofendidas ou que non desexasen que esta historia fose publicada. Non a escrib\u00edn en procura de xustiza, xa \u00e9 tarde para elo. Sae da culpa que tantos anos arrastrei por non ter podido salvar a meus pais. \u00c9 simplemente un reclamo da [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-77","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-sen-categoria"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/77","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=77"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/77\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=77"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=77"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=77"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}