![\"Featured](\"https:\/\/luciaferro.es\/images\/macaco.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
n<\/p>\n
Un relato escrito por Gonzalo P.<\/strong> durante o Obradoiro de Escritura Creativa<\/em> organizado en Barreiros o d\u00eda 17 de maio do 2024<\/p>\n
n<\/p><\/blockquote>\n
n<\/p>\n
A s\u00faa respiraci\u00f3n era pesada e h\u00famida. En cada man un arma e na cabeza, a m\u00e1is poderosa segundo el. Levaba toda a vida preparado para este d\u00eda. El, sempre respectado e temido a partes iguais non entend\u00eda como hab\u00eda chegado todo a revirarse da maneira.<\/p>\n
n<\/p>\n
Tantos anos control\u00e1ndoo todo e agora catro macacos pux\u00e9rano contra as cortas, non o permitir\u00eda. Catro mocosos que non saben nin por onde mexan, pensaba el. Pero eses mocosos conseguir\u00e1n po\u00f1er a todos na s\u00faa contra.<\/p>\n
n<\/p>\n
De s\u00fapeto o d\u00eda calmouse, como preparando todo para o que se vi\u00f1a. Pasados un minutos o\u00edunos ao lonxe, chamaban por el e ped\u00edanlle regresar, ofrec\u00edanlle una vida tranquila, xa pasara o seu tempo dic\u00edan. Ha, inocentes. Agardou uns minutos m\u00e1is e apareceron, os catro xuntos, dobrando una esquina ao fondo do cami\u00f1o que ti\u00f1a diante. Case non conseguiu conter un grito de ledicia. Non o pod\u00eda crer, vi\u00f1an os catro xuntos. P\u00e1nfilos. Non ti\u00f1an nada que facer contra el nun ataque frontal.<\/p>\n
n<\/p>\n
Sa\u00edu de onde estaba agochado e atacou sen contemplaci\u00f3ns. Xa pod\u00eda saborear a vitoria e, de pronto, todo se puxo a escuras.<\/p>\n
n<\/p>\n
\nn<\/p>\n
Cando recobrou a conciencia atop\u00e1base de volta na aldea. Brazos atados \u00e1s costas pero sen feridas. Como lle hab\u00eda pasado isto? Que fixera el para merecer semellante deshonro?Sacrificara toda a s\u00faa vida por eles e agora trat\u00e1bano como un criminal. Como pod\u00edan aqueles catro mocosos desafiar a s\u00faa autoridade? E sobre todo, como pod\u00edan habelo enganado? Sent\u00edase un aut\u00e9ntico parvo.<\/p>\n
n<\/p>\n
Ao rato abriuse a porta da cabana m\u00e1is alta da aldea, aquela que ata fac\u00eda nada fora o seu fogar. Dela sa\u00edron os catro macacos, vitoriosos, pero hab\u00eda algo estra\u00f1o nas s\u00faas miradas. Ser\u00eda tristeza?<\/p>\n
n<\/p>\n
Falaron con el e propux\u00e9ronlle d\u00faas opci\u00f3n. Ningunha o satisfac\u00eda pero quer\u00eda vivir, e elixiu vivir. Sab\u00eda que o seu momento volver\u00eda, era m\u00e1is forte ca eles e demostrar\u00edao. So necesitaba tempo para que todo volvera \u00e1 calma; tempo e que non o volveran a coller desprevido, esta vez ti\u00f1a que ser m\u00e1is listo ca eles.<\/p>\n
n<\/p>\n
Foi realoxado nunha das cabanas m\u00e1is modestas da aldea, con dous compa\u00f1eiros de tribo na porta ma\u00f1\u00e1 e noite. Desconfiaban del e fac\u00edan ben.<\/p>\n
n<\/p>\n
Pasaron semanas antes de que comezaran a fiarse del, mais comezaba a sentirse a gusto co seu novo rol na aldea, que basicamente consist\u00eda en durmir e comer, como outro vello m\u00e1is. A\u00ednda non o sab\u00eda pero estes ser\u00edan os mellores d\u00edas da s\u00faa vida.<\/p>\n
n<\/p>\n
\nn<\/p>\n
Os meses voaban e cada d\u00eda se sent\u00eda m\u00e1is integrado e m\u00e1is querido, de novo, e as s\u00faas ansias de poder volveron a emerxer. Mais a s\u00faa mera presencia segu\u00eda incomodando a alg\u00fans.<\/p>\n
n<\/p>\n
Unha noite fr\u00eda de inverno, una desas noites nas que non se ve un \u00e1rbore a dous pasos, escoitou uns berros. Sa\u00edu da casa e aspirou a br\u00e9tema. Cheiraba a sangue e iso transportouno a tempos pasados. Buscou a orixe do alboroto, un grupo de alima\u00f1as col\u00e1rase na aldea. Rapidamente acabou con elas, segu\u00eda conservando una forza que noutros tempos o fixera un l\u00edder.<\/p>\n
n<\/p>\n
No centro da aldea, al\u00ed onde un d\u00eda estivera atado, tres dos novos xefes xac\u00edan nun charco escarlata. O restante, ferido, ped\u00eda axuda a berros.<\/p>\n
n<\/p>\n
Era o seu momento de recuperar o seu ansiado poder. Ergueu a s\u00faa vara, apuntando co extremo afiado e cargou.<\/p>\n
n<\/p>\n
Por primeira vez en toda a s\u00faa vida errou o golpe.<\/p>\n
n<\/p>\n
\nn<\/p>\n
Ergueuse pola ma\u00f1a e todo parec\u00eda novo. Xa limparan a desfeita e o macaco dirix\u00eda as labores de reconstruci\u00f3n. Sentado nunha t\u00e1boa que levaban entre outros compa\u00f1eiros impo\u00f1\u00eda un novo respecto. Era un bo l\u00edder. Do\u00edalle, de verdade, pero xa se dera de conta fac\u00eda tempo. Convert\u00e9rase nun l\u00edder moito mellor do que el fora nunca.<\/p>\n
n<\/p>\n
Chegara o momento de dar un paso ao lado.<\/p>\n
n<\/p>\n
Iba a retirarse cando o macaco o chamou. Enchido de orgullo pola vitoria da noite anterior achegouse a el, pero nese intre viu algo raro na mirada do macaco. Cando estaba a menos de dous pasos sentiu algo rasc\u00e1ndolle o peito e , cando mirou abaixo, una vara afiada asom\u00e1balle \u00e1 altura do est\u00f3mago.<\/p>\n
n<\/p>\n
Ergueu a vista e, xusto antes de caer axeonllado, atisbou un sorriso na cara do macaco.<\/p>\n
n<\/p>\n
\nnn Descarga aqu\u00ed o pdf da historia n<\/a>nn<\/p>\n
\nn<\/p>\n
\n