Ata para decidir o t\u00edtulo deste artigo me vexo atacada pola indecisi\u00f3n. Semella que \u00e9 unha afecci\u00f3n com\u00fan, unha condici\u00f3n do ser humano moderno abrasado pola gran variedade de escollas que representan unha escaseza espiritual epid\u00e9mica. <\/p>\n\n\n\n
A indecisi\u00f3n \u00e9 conx\u00e9nita ou adquirida? Nacemos ou fac\u00e9monos. Penso que nacemos algo dubitativos como instinto para a aprendizaxe e volv\u00e9monos indecisos como resultado dunha frustraci\u00f3n sostida e extenuante. A d\u00fabida, ferramenta tal que o coitelo, abre cami\u00f1os a trav\u00e9s da xungla e mata conx\u00e9neres en momentos de urxencia. <\/p>\n\n\n\n
A indecisi\u00f3n inmobiliza ao tempo que nos fai impulsivos e ca\u00f3ticos. Dubidar ofr\u00e9cenos posibilidades, informaci\u00f3n e co\u00f1ecementos; por\u00e9n sen a decisi\u00f3n non se practica a sabedor\u00eda. As decisi\u00f3ns pres\u00e9ntanse ante n\u00f3s como muros infinitos sen portas nin fiestras, sen esquinas que dobrar, sen final. A decisi\u00f3n \u00e9 un muro que debe ser derribado para nunca m\u00e1is existir. En ocasi\u00f3ns pode ser reconstru\u00eddo, mais nunca ser\u00e1 o mesmo, ser\u00e1 un novo muro con tantas posibilidades como o anterior, pero con outro aspecto, outra esencia, noutro momento. <\/p>\n\n\n\n
A d\u00fabida ante a decisi\u00f3n \u00e9 como un martelo. Perm\u00edteche bater nela e comprobar onde est\u00e1n os puntos fortes e os m\u00e1is febles, onde est\u00e1 oco e onde \u00e9 macizo. Con todo, cada vez que a d\u00fabida lle atiza un golpe \u00e1 decisi\u00f3n, a estrutura treme, as gretas xorden, o adobe s\u00f3ltase da pedra e a area l\u00e9vaa o vento. A decisi\u00f3n com\u00e9zase a tomar, sexa pola nosa man ou pola das d\u00fabidas, o muro ser\u00e1 derru\u00eddo pois o tempo non agarda. <\/p>\n\n\n\n
A indecisi\u00f3n toma decisi\u00f3ns: necias e inmaduras, tensas e abruptas. M\u00e1is vale armarse de valor e loitar contra a indecisi\u00f3n para tomar unha determinaci\u00f3n no \u00faltimo momento ou seremos condenados \u00e1s consecuencias da d\u00fabida desatada. A d\u00fabida desatada bate contra o muro ata que cae e logo bate contra n\u00f3s. Se lle deixamos, non deixa de bater ata que tam\u00e9n n\u00f3s nos derrubamos. A d\u00fabida desatada colle o noso esp\u00edrito e debuxa nel un quebracabezas de mil pezas. Axita a caixa tor\u00e1cica ata que todas as pezas est\u00e1n ben mesturadas e logo es\u00edxenos que recompo\u00f1amos o orixinal. Por\u00e9n a d\u00fabida no seu desate esquece a peza clave, o tempo. O seu avance fai que os pedazos non encaixen, que a imaxe desexada se converta en po diante dos nosos ollos, que escape entre os nosos dedos e novamente, como o muro, desapareza deixando s\u00f3 os escombros do noso ser: arrepentimentos.<\/p>\n\n\n\n
Que lamento m\u00e1is cruel que aquel que sentimos ante o que puidemos facer e o que non fixemos. O intento l\u00edbranos de toda culpa. A decisi\u00f3n tomada, a\u00ednda no seu fracaso, adoece moito menos que a cobarde indecisi\u00f3n. Ser\u00e1 a indecisi\u00f3n cousa da valent\u00eda? De seguro ten que ver co medo. E con todo, o resultado da indecisi\u00f3n \u00e9 ese pesadelo que non nos abandona cando amence. <\/p>\n\n\n\n
Os arrepentimentos fican pendurados na nosa gorxa. Inp\u00eddennos falar e mesmo respirar cando precisamos do aire para facer patente a nosa existencia. P\u00e9sannos tanto que nos encorbamos, pero non como vellos de cen anos cansos de tanto vivir, sen\u00f3n como cochinillas que ante a experiencia da vulnerabilidade se fan unha b\u00f3la. O arrepentimento \u00e9 a exhacerbaci\u00f3n do erro, como case calquera exhacerbaci\u00f3n, \u00e9 innecesario a maior\u00eda do tempo. S\u00f3 en contadas ocasi\u00f3ns serve un prop\u00f3sito, a reflexi\u00f3n que non tivo lugar previa \u00e1 toma de decisi\u00f3ns. Mais os indecisos non pecamos de irreflexivos, todo o contrario. Desfrutamos da reflexi\u00f3n porque a abundancia de posibilidades ac\u00f3llenos embriag\u00e1ndonos cun falso sentimento de seguridade. O arrepentimento dos indecisos non \u00e9 outra cousa que a procura desesperada dese momento previo \u00e1 ca\u00edda do muro decisivo, procuramos esa calma que nos proporciona sentar nun cruce de v\u00edas coa confianza de que temos o poder de escoller calquera cami\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n
A indecisi\u00f3n ten as s\u00faas trampas e se non estamos atentos podemos atoparnos nun balanc\u00edn que nos abanee entre a reflexi\u00f3n e o arrepentimento constante, ignorando as tomas de decisi\u00f3n e deix\u00e1ndolle ao tempo que se faga responsable. Se non nos facemos donos do noso tempo, por desgraza non seremos capaces de reconstru\u00edr muros tampouco, nin de derrubalos do xeito que a n\u00f3s m\u00e1is nos conve\u00f1a, e seremos daquela prisioneiros da ca\u00f3tica d\u00fabida desatada. As decisi\u00f3ns deben ser tomadas ou estaremos decot\u00edo toman unha \u00fanica decisi\u00f3n que \u00e9 a de non facer nada. A inactividade inmaterial \u00e9 sinal de atrofia espiritual e s\u00edntoma dun declive sapiencial. A indecisi\u00f3n \u00e9 unha dif\u00edcil batalla persoal que, de non rendese, forxa guerreiros culturais capaces de enfrontarse \u00e1 vileza dun sistema obstinado inclinado ao afundimento da civilizaci\u00f3n. <\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ata para decidir o t\u00edtulo deste artigo me vexo atacada pola indecisi\u00f3n. Semella que \u00e9 unha afecci\u00f3n com\u00fan, unha condici\u00f3n do ser humano moderno abrasado pola gran variedade de escollas que representan unha escaseza espiritual epid\u00e9mica. A indecisi\u00f3n \u00e9 conx\u00e9nita ou adquirida? Nacemos ou fac\u00e9monos. Penso que nacemos algo dubitativos como instinto para a aprendizaxe […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":530,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[31,107,32,30,40,1,85],"tags":[102,48,25,11],"class_list":["post-202","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-consciencia","category-cultura","category-filosofia","category-humanidad","category-literatura","category-sen-categoria","category-sensibilidade","tag-cultura","tag-filosofia-2","tag-humanidade","tag-literatura"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/202","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=202"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/202\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":529,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/202\/revisions\/529"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/media\/530"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=202"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=202"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=202"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}