Hai tempo que este artigo estaba na mi\u00f1a lista de tarefas e a recente mobilizaci\u00f3n cidad\u00e1 lembroume que o mellor momento sempre ser\u00e1 onte. A vivenda. Un dereito, din. Alg\u00fans incluso o cuestionan, cren que \u00e9 un ben de mercado (sen d\u00fabida porque te\u00f1en a oportunidade de especular con ela). Unha necesidade, seguro.<\/p>\n\n\n\n
A situaci\u00f3n \u00e9 cr\u00edtica. A xuventude hai tempo que se despediu dos so\u00f1os de propiedade. S\u00f3 buscan chegar a fin de mes cun teito sobre as s\u00faas cabezas. Desexan bo alimento e calor no inverno. A xente maior non quere marchar do que foi o seu fogar durante d\u00e9cadas. As paredes onde fixeron eco as s\u00faas risas e os seus prantos. As familias. Como nos atrevemos a negarlle unha vivenda digna \u00e1 infancia? Con que cara lle dicimos a unha nai, a un pa\u00ed, que a precaridade laboral e o mercado inmobiliario anulan todos os seus esforzos por protexer aquilo que m\u00e1is aman?<\/p>\n\n\n\n
Non se pode culpar a un goberno, non podemos ser tan inxenuos de crer que un problema que afecta a tantos non \u00e9 m\u00e1is que un tema de politiqueo. De pol\u00edtica vai o tema, pero non se trata de partidos, senon da estructura que sost\u00e9n ao sistema socioecon\u00f3mico no que estamos inmersos. A situaci\u00f3n \u00e9 cr\u00edtica, o cambio ha de ser igualmente cr\u00edtico.<\/p>\n\n\n\n
O real decreto que nunca se chegou a firmar aplicar\u00eda unha serie de medidas que pod\u00edan parchar as goteiras que nos inundan o estado de benestar. Ainda que o cambio ser\u00eda pequeno, polo menos haber\u00eda m\u00e1is salvavidas \u00e1 vista. As medidas poder\u00edan ser radicais, poder\u00edase facilitar a obtenci\u00f3n da primeira vivenda e encarecer progresivamente a compra e os impostos das consecutivas, deste xeito os pequenos propietarios non se ver\u00edan afectados mentres que os fondos buitre contribuir\u00edan como deber\u00edan. Por suposto, iso debe ir acompa\u00f1ado dun parque p\u00fablico de viviendas de aluguer que ofrecer\u00eda un teito a aquelas persoas que non poidan ou non queiran comprometerse con unha localizaci\u00f3n en particular.<\/p>\n\n\n\n
Non ve\u00f1o a dicirvos a quen tedes que votar se desexades que se tomen medidas remotamente similares a estas. Penso que xa todos sabemos as inclinaci\u00f3ns de cada partido, mais si espero que non tomedes a decisi\u00f3n pensando que por ter d\u00faas ou tres propiedades deber\u00edades votar as mesmas pol\u00edticas que os grandes rentistas. Nin sodes agora afectados pola lei do mesmo xeito, nin o seredes no futuro.<\/p>\n\n\n\n
O que eu traio son alternativas cara as que mirar na procura da dignidade que o capitalismo nos arrebatou sen piedade. Opci\u00f3ns varias que responden a diferentes modos de vivir a vida, de entender as relaci\u00f3ns ou de xestionar as necesidades b\u00e1sicas. Son soluci\u00f3ns que se est\u00e1n creando paralelamente \u00e1 pol\u00edtica hexem\u00f3nica e que exploran unha realidade moi real que moitos a\u00ednda s\u00f3 asocian coa ciencia ficci\u00f3n. Precisamente por iso quero dedicarlles este espazo, porque a\u00ednda que moitos se resisten a crelo, existe unha alternativa digna e xusta para todo este caos de desigualdade e avaricia.<\/p>\n\n\n\n
A propiedade privada ten moitas m\u00e1is formas de existir que a vivenda unifamiliar. Non hai tantos anos as grandes casas que ainda se mante\u00f1en no rural e na zona antiga das cidades eran ocupadas por varias familias, ou polo menos por un grupo heterox\u00e9neo de persoas que decidiran compartir a s\u00faa vida compartindo tam\u00e9n o espazo. A cultura individualista non nos facilita imaxinarnos un d\u00eda a d\u00eda no que resolvamos conflitos ou tomemos decisi\u00f3ns por consenso e por iso optamos por reducir o n\u00famero de persoas coas que convivimos. Pero iso tam\u00e9n xera illamento e soidade, con frecuencia non desexada.<\/p>\n\n\n\n
Esas grandes casas son inspiraci\u00f3n para os edificios comunais, as cooperativas de vivenda ou a pr\u00e1ctica pseudomoderna do coliving (que non \u00e9 outra cousa m\u00e1is que compartir unha propiedade para as\u00ed poder permitirse econ\u00f3micamente un lugar digno). A maior\u00eda da xente precisa de contacto social diario, de descanso acompa\u00f1ado ou de apoio mutuo nas tarefas do d\u00eda a d\u00eda ou nos gastos. Unha propiedade, xa sexa unha casa ou un edificio, que facilite a socializaci\u00f3n favorece tam\u00e9n a colaboraci\u00f3n. <\/p>\n\n\n\n
\nO capitalismo propuxo a vivenda unifamiliar precisamente coa intenci\u00f3n de impedir que os individuos cooperen. Non foi casualidade.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n
Unha alternativa levada a cabo pola ciudadan\u00eda pero que ben pode ser impulsada de forma institucional polo seu potencial de repoblaci\u00f3n do rural, son as ecoaldeas. Espa\u00f1a precisa recuperar a presenza humana no seu territorio non-urbano e comezar a as\u00ed a construir a soberan\u00eda alimentaria que perdeu. As ecoaldeas son todas distintas o cal ofrece moita versatilidade \u00e1 hora de escoller a s\u00faa xesti\u00f3n. Os acordos consensuados son tan variados como as condici\u00f3ns de vida \u00e1s que os seus membros aspiran. Isto ofrece non s\u00f3 alternativas \u00e1 vivenda tradicional senon que tam\u00e9n abre a porta a modelos econ\u00f3micos diferentes ao capitalista. <\/p>\n\n\n\n
Algunhas ecoaldeas xurdiron do baleiro, dun caser\u00edo abandonado ou dun terreo en perigo de desertificaci\u00f3n. Outras foron unha transformaci\u00f3n, a aldea rural t\u00edpica que decidiu po\u00f1erse de acordo para afrontar o reto ecosocial. A base de decisi\u00f3ns e traballo colaborativo foron modificando o entorno e as s\u00faas relaci\u00f3ns para que a comunidade e a s\u00faa vida sexa sostible e xusta. Estas son as ecoaldeas que m\u00e1is me gustan porque son exemplo vivo do que podemos acadar se non renunciamos ao noso futuro.<\/p>\n\n\n\n
Dixen ao comezo que a vivenda \u00e9 unha necesidade para as\u00ed evitar mencionar que \u00e9 un dereito. Non \u00e9 un dereito porque na pr\u00e1ctica non temos maneira de esixirlle ao capitalismo que o satisfaga, por iso a mi\u00fado nos temos que sa\u00edr del para acadalo. Precisamos renunciar aos afastados luxos (incompatibles cun mundo ecosocialmente xusto) cos que o sistema nos atrae e entret\u00e9n para poder alcanzar os dereitos b\u00e1sicos que si se poder\u00edan manter de forma sostible con igualdade. O esforzo \u00edmolo ter que facer, xa sexa para sobrevivir nunha organizaci\u00f3n socioecon\u00f3mica en crise, ou para constru\u00edr algo novo xa ben dese\u00f1ado e experimentado por uns cantos valentes. A decisi\u00f3n \u00e9 nosa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hai tempo que este artigo estaba na mi\u00f1a lista de tarefas e a recente mobilizaci\u00f3n cidad\u00e1 lembroume que o mellor momento sempre ser\u00e1 onte. A vivenda. Un dereito, din. Alg\u00fans incluso o cuestionan, cren que \u00e9 un ben de mercado (sen d\u00fabida porque te\u00f1en a oportunidade de especular con ela). Unha necesidade, seguro. A situaci\u00f3n […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":1052,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"federated","footnotes":""},"categories":[54,46,148,89,107,132,32,30,45,1,139,167],"tags":[60,57,102,48,25,166],"class_list":["post-1015","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-bencomun","category-comunidad","category-conciencia-de-clase","category-contaminacion-ambiental","category-cultura","category-ecoloxismo","category-filosofia","category-humanidad","category-relaciones-sociales","category-sen-categoria","category-solarpunk","category-vivenda","tag-anticapitalismo","tag-bencomun","tag-cultura","tag-filosofia-2","tag-humanidade","tag-vivenda"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1015","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1015"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1015\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1053,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1015\/revisions\/1053"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1052"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1015"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1015"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogs.amarinha.gal\/lucia_ferro\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1015"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}